Pak para zgjedhjeve për Parlamentin e Berlinit, grupi i hakerëve Rhysida vodhi të dhëna, shantazhoi Senatin e Berlinit dhe, pasi përp...
BOTA
"Çfarë bëjmë tani, thjesht ta shohim teksa zhduket?"/ Dëshmia tronditëse e nënës së 2-vjeçarit që iu nënshtrua transplantit të zemrës në Itali
PiranjatPërditësimi i fundit 19 Shkurt 2026, 16:45
"Koha e shpresës ka mbaruar". Kjo frazë u pëshpërit nga Patricia Mercolino, nëna e Domenicos së vogël, menjëherë pasi ekipi mjekësor u takua pranë shtratit të fëmijës së saj në një spital në Napoli, në lidhje me problemin që ndodhi me transplantin e zemrës.
Pas gabimit mjekësor me transplantin, specialistët përjashtuan mundësinë e një transplanti të ri. Shanset për sukses ishin pothuajse zero, nën 10% që ishin diskutuar ditët e mëparshme. Zemra e vogël që ishte në dispozicion tani do të rrahë në gjoksin e një fëmije tjetër, i cili është në listën e pritjes.
Patricia qëndroi jashtë njësisë së kujdesit intensiv gjithë ditën. Duke qëndruar në korridor, me shpinën pas murit dhe krahët e kryqëzuar mbi gjoks, sikur po përpiqej të përmbante emocionet. Kur mbërriti Kardinali i Napolit, Mimo Battaglia, ata u ulën në një cep të repartit, u lutën së bashku dhe qanë në heshtje. Po e shikoja nga korridori me sytë hapur, pas gjithë këtyre ditëve. Qetësimi pothuajse kishte kaluar", tha nëna e djalit të vogël. Vendimi i ekipit mjekësor erdhi me saktësinë e pamëshirshme të të dhënave klinike. "Ishte sikur të më godisnin me grusht në gjoks. E dija që situata ishte e ndërlikuar, se gjendja e Domenikos e bënte gjithçka më të vështirë, por të dëgjosh një 'jo' është diçka ndryshe."
Ajo u përpoq të reagonte, të dilte nga qetësia mbytëse në të cilën ishte zhytur. Pyeti pse. Pyeti çfarë tjetër mund të ndodhte, pse ky nuk mund të ishte fundi i historisë. Përgjigja e drejtuesve të transplanteve dhe e administratës së spitalit ishte, pavarësisht qasjes humane, pa vend për interpretim. Asnjë alternativë, asnjë vend për vazhdim.
Ata i kërkuan asaj të gjente forcë, të mendonte për dy fëmijët që e prisnin në shtëpi.
"Më thanë me respekt, njerëzisht, por pa shmangur asgjë. Dhe unë i dëgjova. Dëgjova çdo fjalë, atje në atë korridor që papritmas u bë i akullt." Dorëheqja ishte një fjalë që deri para pak orësh ajo as nuk duronte ta dëgjonte. Ajo do të donte një mendim të tretë, një mundësi tjetër, diçka më shumë për "luftëtarin" e saj. Arsyet mjekësore, megjithatë, nuk lënë vend për dyshim, kundërargument apo negocim.
"Me mendjen time i kuptoj arsyet mjekësore. Me zemrën time, megjithatë, është ndryshe. Dhe pastaj pyes veten, çfarë bëjmë tani? A thjesht ta shohim teksa zhduket?"/Piranjat.news
