Policia e Shtetit ka nxjerrë një shkresë urgjente drejtuar komisariateve të Tiranës, ku kërkon marrjen e një sërë...
BOTA
Princi i turpëruar Andrew dhe historia e tij mëkatare/ Pse Pallati vendosi ta "zhdukë" atë
PiranjatPërditësimi i fundit 22 Shkurt 2026, 19:24
Andrew Mountbatten-Windsor nuk lindi për të mbretëruar. Ai lindi për të mbështetur, si djali i dytë i një monarku që mësoi të mbijetonte në heshtje, hap pas hapi, përmes krizave që do të kishin shkatërruar çdo institucion tjetër.
Për dekada të tëra, Andrew ishte princi që mund të lëvizte pa peshën e vijës së frontit. Një "rezervë" me akses të privilegjuar, pa detyrimin e vetëdisiplinës politike të përditshme që kërkon froni dhe, e rëndësishmja, me shumë më pak dritë mbi të.
Profili i tij dukej i fortë. Ai shërbeu në Marinën Mbretërore, mori pjesë në Luftën e Falklands në vitin 1982, duke ndërtuar një imazh publik të një oficeri që "bën punën". Martesa e tij me Sarah Ferguson, tensionet, ndarja e tyre në vitin 1992, tabloidët - të gjitha këto dukeshin të menaxhueshme në atë kohë.
Ishte një kohë kur Shtëpia e Windsor ende mund ta bindte veten se çrregullimi personal ishte një shënim i bezdisshëm, jo një kërcënim. Ishte gjithashtu e njëjta periudhë kur Pallati duhej të merrej me çështje të tjera që do të bëheshin një spektakël publik dhe një skandal në vitin 1995.
Andrew dhe divorci i tij ishin shqetësimet më të pakta të Elizabeth. Për më tepër, ajo kishte një dobësi të madhe për të.
Ndryshimi i vërtetë fillon kur Andrew hyn në fushën ku monarkia është më e prekshme se kurrë: në diplomacinë ekonomike, në lidhjet e biznesit dhe rrjetet e pushtetit që nuk kanë kamera, por kanë transaksione. Atje, çdo gabim gjykimi nuk është vetëm personal, por bëhet një rrezik institucional.
Në vitin 2001, Andrew merr rolin e të dërguarit të posaçëm tregtar të Mbretërisë së Bashkuar. Është një pozicion me simbolikë të madhe, por edhe me substancë të madhe dhe kapital të madh. Një përfaqësues mbretëror që hap dyer, lehtëson kontaktet, promovon interesat britanike. Në praktikë, është një fushë plot me zona gri. Puna bazohet në kapitalin shoqëror - dhe kapitali shoqëror shpesh nuk pyet për regjistrin moral të bashkëbiseduesit.
Takimi me Epsteinin
Kjo periudhë e afron atë me qarqet e pasurisë dhe ndikimit ndërkombëtar. Atje shfaqet edhe Jeffrey Epstein , një njeri që për vite me radhë e paraqiti veten si menaxher financiar me akses të veçantë në elitë, përpara se të bëhej e qartë se pas xhamit të dritares ndodhej një rrjet shfrytëzimi dhe abuzimi seksual.
Versioni publik e vendos njohjen e Andrew me Epstein në vitin 1999, nëpërmjet Gillian Maxwell, një figurë qendrore në mjedisin e Epstein. Në shumë raste, të fuqishmit takojnë njerëz kontrovers pa i ditur të gjitha. Kjo është ajo që ndodh. Pika kritike, megjithatë, është momenti kur informacioni pushon së qeni "thashetheme" dhe shndërrohet në një bindje.
Në vitin 2008, Epstein u dënua në Florida për një çështje që përfshinte një të mitur. Që nga ajo pikë e tutje, logjika e një marrëdhënieje intimiteti shoqëror u shemb. Në botën e roleve publike, viti 2008 është momenti historik i kufizuar në kohë që duhet të kishte vepruar si një moment ndalues.
E megjithatë, në vitin 2010, Andrew e vizitoi atë në New York pas lirimit të tij nga burgu. Fotografia e tij jashtë rezidencës së Epstein u bë një pamje globale. Nuk ishte një "moment i keq".
Ishte zbulimi se princi nuk i kuptonte politikat dhe imperativët e periudhës dhe të rolit të tij se toleranca morale e shoqërisë kishte ndryshuar dhe se detyrimi institucional për të mbajtur distancë ishte i panegociueshëm./ piranjat.news
