Personi në foto, efektivi i ‘Shqiponjave’ Edison Adri, i cili mbeti i plagosur gjatë operacionit policor të zhvilluar në zon&e...
BOTA
Pse Macron dërgon francezët në qendrat e votimit/ Sistemi zgjedhor dhe "kurthet" që ai fsheh
I.APërditësimi i fundit 16 Qershor 2024, 09:23
FRANCË- Më 30 qershor dhe 7 korrik, francezët shkojnë në kutitë e votimit për të zgjedhur 577 personat që do t'i përfaqësojnë ata në Asamblenë e re Kombëtare Franceze. Zgjedhjet e parakohshme u shpallën nga presidenti Emmanuel Macron pas fitores së ekstremit të djathtë në zgjedhjet evropiane.
Në këto zgjedhje francezët nuk votojnë për një president, por për parti, përfshirë atë të Macron-it, me rezultatin e zgjedhjeve që gjykon jo vetëm mazhorancën, por edhe sa e lehtë apo e vështirë do të jetë marrëdhënia mes presidentit dhe kryeministrit. Pas këtij ekuacioni të çuditshëm politik qëndron fakti se sistemi politik në Francë është shumëpartiak i bazuar në pluralizëm dhe demokraci. Prandaj, është mjaft e zakonshme që presjet të shfaqen brenda natës për t'u zhdukur pas një kohe ose të shfaqen me një emër tjetër.
Fakti është një. Shumë herë sistemi zgjedhor çon në aleanca, diçka që mund të ndodhë edhe në zgjedhjet e ardhshme, ku stafi i partisë tashmë mban takime në mbledhje jo vetëm për të përshkruar fushatën e tyre politike dhe çështjet që do të propozojë, por edhe për të vendosur se si do të lëvizin. të nesërmen e votimit më 8 korrik.
Sipas Kushtetutës së Francës, Asambleja Kombëtare përbëhet nga 577 anëtarë, të cilët zgjidhen me zgjedhje demokratike, të drejtpërdrejta, me votim universal dhe të fshehtë për një mandat pesëvjeçar. Sistemi zgjedhor është i thjeshtë, mazhoritar, me dy raunde me 577 njësi zgjedhore me një mandat.
Për tu zgjedhur, një deputet duhet të fitojë 50% të votave në raundin e parë ose, në rast të dështimit, pason një raund të dytë. Votimi nuk është i detyrueshëm dhe të gjithë shtetasit francezë mbi 18 vjeç kanë të drejtën e votës. Për një shumicë në Asamblenë Kombëtare nevojiten 289 vende.
Presidenti mund të vendosë të shpërndajë Asamblenë Kombëtare dhe të shpallë zgjedhje të reja. Kjo konsiderohet si një mënyrë për të zgjidhur krizat. Shpërndarja e fundit e Asamblesë Kombëtare, para asaj të vendosur nga Macron, u vendos nga Zhak Shirak në 1997, për shkak të mospopullaritetit të kryeministrit Alain Juppe. Në fund të fundit, shumica e sapozgjedhur ishte kundër Shirakut.
Në çfarë rrethanash mund të shpërndahet Asambleja Kombëtare?
Neni 12 i Kushtetutës vendos tre kufizime: kush mund ta bëjë këtë, kohën e shpërbërjes dhe procedurën që duhet ndjekur.
Kush: Vetëm Presidenti i Republikës mund të shpërndajë Asamblenë Kombëtare.
Kur: Duhet të ketë kaluar të paktën një vit nga zgjedhjet e mëparshme parlamentare dhe shpërbërja.
Si: Presidenti duhet të konsultohet me kryeministrin dhe kryetarët e të dy dhomave të Parlamentit përpara se të shpallë shpërbërjen.
Kur nuk është e mundur të shpërndahet Asambleja Kombëtare?
Neni 12 nuk mund të shkaktohet në dy raste specifike.
Nëse Presidenti i Senatit vepron si President i Republikës, siç ishte rasti me Alain Poher nga 2 deri më 27 prill 1974, pas vdekjes së Presidentit Georges Pompidou gjatë mandatit të tij. Nëse presidenti i Republikës është thirrur në nenin 16 të Kushtetutës, i cili i jep atij kompetenca të plota për një kohë të kufizuar, siç bëri Charles de Gaulle nga 23 prilli deri më 29 shtator 1961, pas grushtit të shtetit të gjeneralëve në Algjer.
Çfarë mund të prodhojë kutia e votimit?
Mesazhi i kutisë së votimit mund të jetë i dyfishtë:
Tubimi Kombëtar (RN) fitoi më shumë mandate se në zgjedhjet e mëparshme parlamentare, por jo të mjaftueshme në numër për të ndryshuar në mënyrë dramatike balancën parlamentare. Një kryeministër i ekstremit të djathtë me një president të qendrës, që çon në konflikt të pashmangshëm. Është një skenar i shmangur nga Macron, i cili nuk do të jetë në gjendje të kandidojë në vitin 2027, pasi presidenti francez ka të drejtë për dy mandate të njëpasnjëshme pesëvjeçare. Sipas sistemit politik francez, presidenti emëron kryeministrin dhe anëtarët e kabinetit. Nëse kryeministri vjen nga e njëjta zonë, atëherë presidenti aktual ka epërsinë në zhvillime, pasi ai mund të ndryshojë kryeministra dhe ministra kur ta gjykojë të nevojshme.
Megjithatë, nëse parlamenti kontrollohet nga kundërshtarët politikë të presidentit, atëherë ndikimi i tij nuk është i madh pasi kryeministri dhe qeveria duhet të vijnë nga partia e mazhorancës dhe të promovojnë axhendën e mazhorancës. Në raste të tilla, kryeministri i partisë me mazhorancë bëhet vendimmarrësi më i rëndësishëm për brendësinë e Francës, duke “kastruar” presidentin. Në praktikë kjo do të thotë se nëse partia e Le Pen-it në Rally National (RN) nën Jordan Bardela fiton shumicën, Macron do të vendosë ende për politikën e mbrojtjes dhe të jashtme, por do të humbasë fuqinë për të përcaktuar axhendën e brendshme, nga politika ekonomike te siguria.
Shumica nuk i hap gjithmonë derën pushtetit. Edhe nëse një parti nuk ka shumicën, ajo mund të qeverisë. Megjithëse Macron humbi shumicën në zgjedhjet parlamentare të 2022, ai vazhdoi të kishte dorën e sipërme me ndihmën e partive të tjera politike. Në atë kohë, partia e tij Renew siguroi vetëm 169 vende nga gjithsej 577, me aleatët nga partitë e tjera centriste si MoDem dhe Horizons duke marrë 81 vende të tjera. RN e Le Pen ishte formacioni i dytë më i madh me 88 vende, i ndjekur nga partia radikale e majtë France Unbowed (LFI) dhe Republikanët e krahut të djathtë (LR).
