Një alarm për lëndë plasëse të vënë poshtë një automjeti ka ngritur në këmbë policinë e Vl...
LIFESTYLE
Rrëfimi tronditës i “Vampirit të Parisit”: Si filloi pasioni i sëmurë për mish njerëzor
PiranjatPërditësimi i fundit 12 Nëntor 2025, 14:47
Tre dekada pas arrestimit të tij, Nico Claux, i njohur botërisht si “Vampiri i Parisit”, ka treguar hapur se si nisi obsesioni i tij i errët me mishin njerëzor një histori që tronditi Francën në fillim të viteve ’90.
Në moshën 22-vjeçare, Claux u arrestua për vrasjen e 34-vjeçarit Thierry Bissonnier. Kur policia hyri në apartamentin e tij në Paris, u përball me një skenë makabër: kocka dhe dhëmbë njerëzorë të shpërndarë në dysheme, fragmente të varura në tavan, kavanoza me hi mbi televizor dhe qese gjaku në frigorifer.
Gjatë marrjes në pyetje, Claux pranoi se kishte grabitur varre për të mbledhur mbetje njerëzore dhe se, ndërkohë që punonte në morg, kishte prerë copa mishi nga trupat e pajetë për t’i konsumuar. Ai pranoi se i kishte ngrënë fillimisht të gjalla, e më vonë i gatuante “në mënyra të ndryshme”.
I dënuar me 12 vjet burg, Claux u lirua në vitin 2002 pasi kreu vetëm shtatë. Sot, ai është i lirë, ka shkruar librin “The Cannibal Cookbook” dhe menaxhon një faqe interneti që shet objekte të frymëzuara nga kriminelë famëkeqë.
Në një intervistë të fundit për podcastin “Anything Goes” me James English, ai rrëfeu se gjithçka filloi që në fëmijëri:
“Isha 12 vjeç kur pashë një revistë me foto të një krimi kanibalistik. Ato imazhe më ndjekin ende. Që atëherë, kisha fantazi për të shqyer mish me dhëmbët e mi.”
Në moshën 17-vjeçare, ai zhvilloi një “fetishizëm ndaj gjakut” dhe, pasi mori punë në morg, e kuptoi se askush nuk do ta kontrollonte.
“Kur isha vetëm në autopsi, prisja copa të vogla dhe i haja. Në fillim të gjalla, më pas i merrja në shtëpi dhe i gatuaja,” tregoi ai.
Claux pranoi gjithashtu se kishte vjedhur qese gjaku nga spitali, duke përdorur etiketa të falsifikuara për t’i bërë të dukeshin si të përdorura.
“Merrja dy ose tre qese në javë për gjashtë muaj,” tha ai. “Nuk ishte për shijen, por për adrenalinën dhe tensionin që më jepte.”
Sot, rrëfimi i tij i ftohtë mbetet një kujtesë e errët e një prej rasteve më të frikshme të kanibalizmit në Evropën moderne.
