Mbledhja e Përgjithshme e Gjyqtarëve të Gjykatës së Lartë ka zgjedhur me 14 vota pro dhe asnjë kundër Ilir Pandën...
SOCIALE
Xhemollari: Studentët që vijnë nga rrethet përballen me kosto të papërballueshme jetese
PiranjatPërditësimi i fundit 5 Tetor 2026, 09:41
I ftuar sot në “Ora News”, Rigels Xhemollari foli për kostot e larta me të cilat përballen studentët që vijnë nga rrethet për të studiuar në Tiranë, duke u ndalur te qiratë, konviktet, ushqimi dhe shpenzimet e përditshme.
Sipas Xhemollarit, kapacitetet e Qytetit Studenti mbulojnë vetëm një pjesë të vogël të kërkesës, ndërsa një apartament 1+1 mund të kushtojë rreth 350–400 euro në muaj. Kjo barrë, sipas tij, rëndon drejtpërdrejt mbi familjet dhe po detyron disa studentë të punojnë gjatë kohës që ndjekin studimet.
Xhemollari theksoi se kostoja nuk përfshin vetëm qiranë, por edhe ushqimin, transportin, librat dhe shpenzimet e tjera. Sipas tij, mungesa e mbështetjes dhe akomodimit të përballueshëm mund të ndikojë edhe në cilësinë e studimeve dhe vijimin e tyre.
Rigels Xhemollari: Sigurisht që në momentin që familjet mendojnë për të dërguar fëmijët e tyre në universitet, gjëja e parë me të cilën përballen janë është ekonomia dhe portofoli i tyre, sepse Tirana, të paktën Tirana si kryeqytet, është bërë një qytet jo miqësor dhe i papërballueshëm ekonomikisht për studentët që vijnë nga rrethet. Kjo për dy arsye.
E para është se kapacitetet akomoduese të konvikteve apo të qytetit studenti janë rreth 7%. Pra në qoftë se do të duan të gjithë të kërkojnë një dhomë te Qyteti Studenti, vetëm 7% prej tyre do t'ju plotësohet.Në 100 studentë vetëm shtatë do ta merrnin një dhomë apo një hapësirë aty. Po dhe brenda asaj godinës, ka godina të cilat janë të akomoduara mirë, ka godina të cilat janë të pabarazuara dhe kushtet janë skandaloze.
Kështu që po të zbresim edhe një 2%, kështu që pesë në 100 studentë mund të kenë një strehë normale dhe komode në qytetin studenti. Dhe duke qenë në këtë situatë, stresi më i madh që u krijohet prindërve është strehimi i studentit. Diçka që në kampus edhe në vendet e tjera është gjëja më normale dhe më e thjeshtë. Është brenda universitetit dhe nuk ka pse studenti të kërkojë për shtëpi në Paskuqan dhe të studiojë në Universitetin Politeknik.
Sepse edhe vetë koha që i duhet pastaj të shkojë nga lagja ku jeton drejt universitetit, kthimi, transporti dhe shumë peripeci të tjera që i lindin e bëjnë atë që të ketë një marrëdhënie shumë të cunguar me universitetin. Pra të mos e jetojë jetën si student, por ta jetojë si qytetar i Tiranës. Dhe duke qenë e tillë jeta bëhet akoma më e kushtueshme.
Dhe kjo jeta e studentëve akoma edhe më e kushtueshme rëndon jo vetëm mbi ta, por rëndon edhe mbi familjet të cilët sakrifikojnë për të sjellë fëmijët e tyre në universitete ku ata kanë zgjedhur të studiojnë. Sa e përballueshme është realisht një qira prej, po marrim një mesatare 350-400 sepse s'besoj se poshtë 300 apo 350 gjen një shtëpi 1+1, 1+1 në Tiranë. Kudo, në cilën do zonë, në Paskuqan apo në zonën e Freskut apo në Yzberisht apo po marr zonat më,
Po, më periferike. Atëherë, një familje e cila, po themi prindërit kanë një pagë minimale në një qytet tjetër e ka gati të pamundur, ose do të shpenzojë rreth 70% të pagës së tyre për të çuar një fëmijë në universitet. Po në qoftë se kanë dy fëmijë, e kanë gati të papërballueshme dhe ne së shpejti do nxjerrim një analizë studimore ku një pjesë e studentëve janë gati dhe të braktisin studimet për shkak se nuk e përballojnë dot. Ose pastaj nuk bëjnë jetë studentore, por bëjnë një jetë duke punuar në kryeqytet, pra bëjnë një ose dy punë për të përballuar studimet.
Por kjo ngre pikëpyetje të mëdha se çfarë studenti do të jetë ai brenda auditorit. Pra në qoftë se dikush punon 8 orë apo 6 orë në ditë, kur shkon në auditor sa kohë do t'i duhet që të marrë dijen dhe sa kohë do t'i duhet që ta përpunojë atë dhe ta mësojë për të nesërmen. Kështu që automatikisht rëndesa ekonomike na prodhon dhe studentë më të dobët, të cilët orvaten nëpër kryeqytet për të gjetur para për të paguar qiranë, ushqimin, veshmbathjet, librat, fotokopjet e të tjerë, pasi nuk është vetëm strehimi kosto për studentin, por kostot e larta janë dhe ushqimi.
Pra në qoftë se marrim tre vaktet e ushqimit, ato pothuajse shkojnë sa kostoja e qirasë për një muaj. Dhe po të marrim raste paralele, Kosova për shembull e ka të zgjidhur brenda konviktit edhe ushqimin. Me 35 euro që paguan në muaj studenti i Universitetit të Prishtinës, ka të përfshirë dhe tre vaktet brenda mensës të kampusit universitar. Ne nuk e kemi këtë, pra ne pavarësisht se i japim atë godinën ose atë dhomën te konviktet, ai studenti prapë orvatet që ushqimin duhet ta blejë diku. Ushqimin do ta sigurojnë vetë.
Dhe e blejnë njëlloj si ne, pra njëlloj si ne që jemi me paga edhe ai që është student e ka të njëjtin çmim. Pra nuk është se ka funksionuar Karta e Studentit apo përpjekjet që kanë pasur apo kërkesat që kanë pasur studentët në 2018 që të kishte mensa studentore. Me përjashtim të një rasti pozitiv që është në Universitetin e Shkodrës ku bashkia ka ndërtuar një mensë të vogël për studentët dhe ka funksionuar si model ku marrin ushqime me kosto të ulëta.
Por Tirana është shumë e ashpër, shumë e egër, nuk është një qytet miqësor. Është një qytet i cili rëndon ekonominë e familjeve të cilat detyrohen të çojnë fëmijët në universitet. Kam pasur këto ditë mesazhe të ndryshme nga familjarë të qyteteve të ndryshme që më thonë, jemi këtu te konviktet por nuk po na i pranojnë fëmijën.
Sepse aty ka një dyndje të madhe për shkak të kushteve ekonomike. Të gjithë duan ta vendosin fëmijën aty, por aty ka një mungesë transparence, ka mungesë aplikimesh publike, mund të ketë edhe ndoshta raste korrupsioni ose favorizimesh të njerëzve të lidhur me pushtetin. Pra duhet të kesh mik për t'u futur në konvikt. Duhet të kesh mik që të futësh kokën në një dhomë në konvikte.
Kështu që këtu fillon dhe kështu fillon stresi i një studenti në Tiranë dhe pastaj vazhdon me fakultetin dhe me universitetin, ku më fal, Sonila doli në Universitetin Politeknik të Tiranës, ku studentët na thonë që ne jemi studentë IT-je, inxhinierie dhe bëjmë mësim në 6 të pasdites, ku mungojnë kushtet, ku pedagogët sigurisht që kanë edhe ata dy-tre punë të tjera dhe nuk i përgjigjen me orare, ku integriteti akademik nuk është në nivelin e duhur, ku transparenca nuk është në nivelin e duhur.
Pra ata futen në disa universitete të cilat kanë probleme themelore. Dhe jo më kot gazetarja juaj e përmendi që raporti mes publikut dhe privatit ka ndryshuar. Në qoftë se themi 70% e studentëve kanë shkuar në publik dhe 30% në privat, do të thotë që në Tiranë ky raport është 50-50. Sepse në universitetet e rretheve janë vetëm publik. Raporti i Tiranës ka shkuar diku te gjysmë për gjysmë.
Arsyeja pse ka shkuar këtu, ne i zbulojmë me studentët, dhe besojmë që janë të arsye që lidhen me kushtet brenda auditoreve, me oraret e mësimeve që bëhen të plota, me pajisjet që u vihen në dispozicion, me diplomat dhe me mbështetjen që marrin gjatë gjithë rrugëtimit të tyre në universitetet jo publike. Por edhe me sjelljen e stafit akademik, që ka mungesë arrogance dhe ka mungesë ryshfeti.
Dhe ata mendojnë sa kohë ta çojnë në publik, që t'i jap para atyre që kërkojnë për notën apo për çdo sezon dhe të blej librat me detyrim, më mirë shkoj këtu, ja jap në fillim atij jo publikut edhe e kam të garantuar që të paktën fëmijës tim nuk i ushtrojnë presion, ai mëson i qetë, ai ka pajisjet e duhura dhe ai merr një diplomë njëlloj si universiteti publik.
Dhe meqenëse u ndalëm mes universitetit publik dhe privat. Studentët që mësojnë në universitetin privat kanë të drejtë të akomodohen në konviktet e universitetit? Po kanë të drejtë. Tani ne në terminologjinë tonë e përdorim universitet privat, pra biznes privat. Por studentët shkojnë në universitete jo publike. Pra privati është tjetër dhe jo publik është tjetër, sepse ato janë institucione të certifikuara nga Ministria e Arsimit, të monitoruara nga Ministria e Arsimit, të dhëna... programet e studimit janë të dhëna nga Ministria e Arsimit dhe studentët janë po fëmijë...
