Një aksident rrugor është regjistruar mesditën e sotme në aksin Fier–Seman , në afërsi të vendit té quajt...
BOTA
A mund ta shkatërrojë Trump “qytetërimin iranian”? Përpjekja e fundit e Presidentit për t'u larguar nga lufta dhe dhurata e papritur për Teheranin
PiranjatPërditësimi i fundit 7 Prill 2026, 20:41
SHBA-ja dhe Izraeli po i intensifikojnë sulmet e tyre ndaj objektivave brenda Iranit, por Teherani është në një pozicion, pas 6 javësh goditjesh, për të ditur se nuk do të dalë nga kjo luftë si i vetmi humbës... ndoshta edhe e kundërta është e vërtetë. Në gjashtë javë luftë, "gjithçka" ose pothuajse gjithçka ka ndodhur... Deklarata e fundit e Trump, si të gjitha të tijat deri më sot - për Iranin, ndryshe nga ekonomia dhe imigracioni, mund të interpretohet në disa mënyra. (Presidenti Amerikan është mjaft i paqëndrueshëm). Megjithatë, për të tentuar të "lexojmë" pas kërcënimit "sonte do të zhdukim një qytetërim", duhet ta " sterilizojmë " atë nga ekzagjerimi presidencial që është i përhapur në të gjitha nivelet - nga ndërtimi i një krahu të ri në Shtëpinë e Bardhë deri te "kurora" për NATO-n dhe Evropën.
A mund ta çmontojë SHBA-ja Iranin?
Përgjigja e lehtë është "po". Duke pasur parasysh që Shtetet e Bashkuara kanë fuqinë e zjarrit për të shkatërruar çdo infrastrukturë energjetike dhe ushtarake në çdo vend në Lindjen e Mesme dhe me përjashtim të Kinës dhe ndoshta Rusisë, nuk ka kundërmasë ndaj aftësive ushtarake të makinës kryesore të luftës në botë. Ajo që Shtetet e Bashkuara - jo vetëm e Trump - nuk mund të bëjnë është të zhdukin një qytetërim. Qytetërimet janë rrënjë, dhe të thella në vende si Irani, dhe ashtu si asnjë sistem bombe apo armësh nuk mund të shkatërrojë gjithçka, ashtu edhe këto rrënjë janë aq "të thella" saqë pavarësisht goditjeve ato do të mbeten "fara" dhe gjithmonë do të gjejnë rrugën e tyre të dalin në sipërfaqe me kalimin e kohës.
Duhet gjithashtu të theksohet se termi "qytetërim" përfshin miliona njerëz në vend që kanë përjetuar terror, shtypje dhe vdekje shumëplanëshe për dekada në duart e "versioneve" të ndryshme të regjimit. Dhjetorin dhe janarin e kaluar, ishte vetë Presidenti Amerikan që i dërgoi një mesazh kësaj bërthame të Iranit për të qëndruar në rrugë ndërsa ndihma amerikane ishte në rrugë e sipër. Ndihma nuk erdhi në kohën e shpërthimit social, por që nga lufta 12-ditore verën e kaluar, nuk është regjistruar asnjë ndryshim dhe asgjë nuk mund të ndryshojë rrënjësisht pasi bombat nga avionët luftarakë amerikanë dhe izraelitë nuk bëjnë "përjashtime" për mbështetësit e Gardës Revolucionare dhe ata që dëshirojnë të jetojnë ndryshe.
Përpjekja e fundit për të dalë
SHBA-të janë, sigurisht, fuqia më e madhe në planet, dhe jo vetëm në nivel ushtarak. Megjithatë, në luftën në Iran, ajo përballet me paradoksin e saj historikisht të përsëritur: atë që nuk i jep hapësirë për të dalë nga një zgjedhje që e ka bërë vetë. Në të kaluarën e afërt, Uashingtoni është përfshirë në rrethana të ngjashme, me një shembull më të shëmtuar jo aq shumë luftën në Afganistan sesa atë në Vietnam.
Përfshirja ushtarake ishte një zgjedhje e Shtëpisë së Bardhë, e cila atëherë - si tani - i kishte llogaritur gabim ose më saktë i kishte llogaritur gabim pjesërisht të dhënat. Në rastin e sotëm, duket mjaft e qartë se Uashingtoni, me lëvizjet e tij, ka shembur urat që do të sigurojnë si daljen ushtarake nga lufta ashtu edhe ndërtimin e një narrative që do të jetë identike me deklaratat pompoze të fitores gjithëpërfshirëse. Armët amerikane mund të jenë duke hedhur në erë urat në Teheran, por me çdo goditje të tillë, premtimet presidenciale varrosen në rrënoja, ndërsa shifrat e sondazheve të Donald Trump po bien gjithashtu. Njoftimi i sotëm i Trump mund të jetë pjesërisht një lojë personale dhe jo një lojë "kombëtare", një nga ato që ai e ka provuar mijëra herë në arenën e biznesit dhe ia ka dalë mbanë. Megjithatë, ajo që është në lojë sot nuk është dështimi ose suksesi profesional dhe personal i një biznesmeni, por e ardhmja, dhe në fakt jo afatshkurtër, e një rajoni të tërë.
Dhurata e papritur në Teheran
Në të gjitha sa më sipër, duhet të jetë e qartë se Irani, regjimi, Garda Revolucionare , dhe jo populli iranian, do të marrin në një mënyrë ose në një tjetër një dhuratë vërtet të papritur, dhe në fakt nga ata që i kanë bombarduar për 38 ditë. Para pushtimit amerikan, Irani nuk kishte vepruar - megjithëse siç rezulton, kishte mjetet dhe mënyrat - për të mbyllur Ngushticën e Hormuzit me qëllim "shantazhin" ose shmangien e shkatërrimit ushtarak. Nuk e bëri këtë as kur udhëheqësi i tij suprem fetar ra i vdekur nga sulmi i parë amerikan dhe izraelit. Megjithatë, sot, jo vetëm që Ngushticat janë të mbyllura, praktikisht, por Teherani, edhe me një pasardhës "të padukshëm", e di se Ngushticat janë "mjeti" i tij jo vetëm për sot, por edhe për nesër.
SHBA-ja dhe Izraeli aktualisht nuk pranojnë asnjë diskutim zyrtar në lidhje me tekstet dhe kushtet në të cilat Irani do të ekzistojë si administrator i këtij rajoni të veçantë kyç, por është shumë e vështirë edhe nëse e marrin në zotërim ushtarakisht - fillimisht ta mbajnë atë për një periudhë të gjatë kohore dhe së dyti të mos e përfshijnë Iranin, edhe me udhëheqje të ndryshme politike, në diskutimet e menaxhimit. Zyra Ovale, me lëvizjet e saj, i ka dhënë Iranit "vajosjen" e faktorit të rëndësishëm në rajon, dhe kjo "vajosje" është një trashëgimi që i shkon vendit dhe jo Qeverisë së tij.
Irani është më se i qartë se e ka kuptuar rëndësinë e Ngushticës jo thjesht ekonomikisht ose vetëm komercialisht, por kryesisht diplomatikisht, dhe po e "luan" këtë kartë në një mënyrë që armiqtë e tij vështirë se mund ta bëjnë. Hormuzi dhe ishulli Kharg mund të pushtohen nga forcat tokësore amerikane në orët në vijim, por pesha e tyre diplomatike do të jetë gjithmonë iraniane, thjesht sepse kostoja e mbajtjes së një "qoshe" kaq të rëndësishme në planet është disproporcionale me përfitimet që do të sjellë, dhe kjo është e qartë, veçanërisht për vetë Donald Trump. /Përshtati në shqip PiranjatNews/
