Donald Trump ka nisur një sulm të ri ndaj gazetares së CNN , Caitlan Collins, të cilën me sa duket ai e do ta urrej&eu...
BOTA
Nga sulmi në Katar, vizitori i papritur dhe telefonata tensionuese me Netanyahun, si e arriti Trump armëpushimin në Gaza
PiranjatPërditësimi i fundit 9 Tetor 2025, 20:03
Presidenti Donald Trump kishte qenë ulur në Sallën e Madhe të Darkave të Shtetit për një orë e njëzet e dy minuta të mërkurën, duke dëgjuar me durim ndërsa një panel ndikuesish të krahut të djathtë tregonin histori të ndryshme dhune nga Antifa, kur një vizitor i papritur mbërriti te dera.
Sekretari i Shtetit Marco Rubio, duke hyrë në dhomë nga Cross Hall, i pëshpëriti disa fjalë shefes së stafit të Shtëpisë së Bardhë, Susie Wiles, përpara se Trump t’i bënte pyetjen për të cilën kishte kaluar orën e fundit a më shumë duke menduar në heshtje: “Ndonjë lajm nga Lindja e Mesme?” Në të vërtetë, i tha Rubio. Por do të duhej të priste për ta dorëzuar derisa gazetarët të largoheshin. Trump nuk pati ndonjë nxitim të veçantë. Ndërsa i bënte thirrje pjesëmarrësit tjetër të fliste, Rubio, dukshëm i shqetësuar, rrëmbeu një bllok shënimesh dhe një stilolaps për të shkruar një mesazh.
“Shumë afër”, shkroi ai, duke nënvizuar fjalët për theksim. “Duhet të miratosh së shpejti një postim në rrjetin social të Truth-it, në mënyrë që të mund të njoftosh marrëveshjen i pari”.
Marrëveshja që Trump do të shpallte dy orë më vonë dukej të ishte një përparim i madh. Izraeli dhe Hamasi ranë dakord për lirimin e të gjithë pengjeve të mbajtura në Gaza për një shkëmbim të të burgosurve palestinezë, si dhe për një tërheqje të pjesshme të trupave izraelite nga enklava e rrethuar. Është shumë herët për të shpallur mbarimin e luftës. Një numër çështjesh mbeten të pazgjidhura dhe negociatat e mëtejshme mund të zbulojnë boshllëqe të pakapërcyeshme midis dy palëve.
Megjithatë, pas muajsh shpresash të rreme, progresi të bllokuar dhe pozicionesh të ngulitura, marrëveshja ishte një fitore e qartë për një president i cili, javët e fundit, dukej i vendosur ta bënte planin e tij realitet. Ai tha të mërkurën, përpara se të njoftonte marrëveshjen, se planifikonte të udhëtonte së shpejti në rajon për ta parë atë të zbatohej.
Trumpi i tejkalon shqetësimet e udhëheqësve arabë dhe izraelitë
Në disa momente, Trump ka vazhduar me kuadrin e tij gjithëpërfshirës prej 20 pikash, duke anashkaluar rezervat nga të dyja palët e negociatave në lidhje me disa nga detajet e saj. Muajin e kaluar, pasi Izraeli bëri disa ndryshime në tekstin e planit, disa udhëheqës arabë hezituan dhe kërkuan që propozimi të mos bëhej publik, thanë njerëz të njohur me situatën. Shtëpia e Bardhë e publikoi atë gjithsesi dhe udhëheqësit arabë e miratuan.
Dhe kur Hamasi ofroi një përgjigje që nuk i miratoi plotësisht të gjitha 20 pikat e planit, kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu ishte i kujdesshëm ta quante përgjigjen si një fitore. Trump e pa ndryshe dhe i tha Netanyahut se po ishte negativ, tha një person i njohur. Brenda pak orësh pasi mori lajmin nga Hamasi, ai e konsideroi grupin "të gatshëm për PAQE të qëndrueshme" dhe urdhëroi Izraelin të ndalte bombardimet.
Në secilin rast, Trump i la mënjanë shqetësimet që ai besonte se mund të pengonin progresin drejt përfundimit të një lufte me të cilën është lodhur të përballet. Duke ecur me shpejtësi përpara - edhe mes dyshimeve të aleatëve të tij - Trump shpresonte të gjeneronte llojin e momentit që i kishte shpëtuar kryesisht që kur mori detyrën tetë muaj më parë.
Mbetet për t’u parë nëse qasja e tij do të gjenerojë paqe të qëndrueshme. Njoftimi i tij të mërkurën nuk përmendi çarmatosjen e Hamasit, një kusht për të cilin Netanyahu ka këmbëngulur. As nuk tha se çfarë roli mund të luajë Hamasi në Gaza në të ardhmen. Në vend të kësaj, ai sugjeroi që këto çështje do të lihen për një fazë tjetër të bisedimeve. Njoftimi i së mërkurës, thotë ai, është “hapi i parë drejt një Paqeje të Fortë, të Qëndrueshme dhe të Përjetshme”.
Plani 20-pikësh i Trumpit lindi nga sulmet ajrore të Izraelit në Katar
Plani 20-pikësh që formoi bazën për lirimin e ardhshëm të pengjeve lindi në një krizë diplomatike. Sulmet e pasktrupullta të Izraelit që synonin udhëheqësit e Hamasit brenda Katarit më 9 shtator u panë fillimisht brenda Shtëpisë së Bardhë si aq provokuese sa mund të përmbysnin çdo përparim drejt përfundimit të luftës.
Trump e kishte kaluar pjesën më të madhe të presidencës së tij duke u marrë me zyrtarët e Katarit, të cilët kishin luajtur prej kohësh një rol ndërmjetësues me Hamasin në përpjekjet për t'i dhënë fund konfliktit në Gaza. Në maj, ai u bë presidenti i parë në detyrë që vizitoi kombin e vogël të Gjirit. Ai pranoi një dhuratë të pazakontë nga mbretëria: një Boeing 747 luksoz që tani po rimodelohet për të shërbyer si Air Force One.
Lidhjet e tij të ngushta me udhëheqësit e Katarit i bënë sulmet e Izraelit në Doha edhe më bezdisëse për Trumpin. Ai ishte i tërbuar që Netanyahu nuk bëri shumë përpjekje për ta paralajmëruar atë për planet e Izraelit. Në kohën kur i dërguari special i Trumpit, Steve Witkoff, ishte në telefon me katarianët për t'i paralajmëruar ata për sulmin e afërt, ai tashmë kishte filluar, do të thoshin më vonë zyrtarët e Katarit.
Prapa skenave, sulmi e përkeqësoi pakënaqësinë e vazhdueshme të Trump ndaj homologut të tij izraelit. Operacionet ushtarake në zgjerim të Netanyahut në Lindjen e Mesme e kishin bërë Trumpin të pyeste veten pse miku dhe aleati i tij i supozuar dukej i vendosur të krijonte kaos rajonal.
Në një telefonatë të nxehtë më pas, Trump kritikoi ashpër Netanyahun, duke i quajtur sulmet “të papranueshme”. Presidenti më vonë u tha disa këshilltarëve se mendonte që kryeministri po përpiqej ta “q**te” duke penguar përpjekjet për arritjen e një marrëveshjeje, tha një person i njohur me komentin e tij. Dhe midis disa prej aleatëve të Trump, u rrit shqetësimi se presidenti po mashtrohej nga kryeministri izraelit. Megjithatë, mes tërbimit, një fenomen tjetër ishte në zhvillim e sipër. Sulmet e Izraelit - të cilat vranë një oficer sigurie të Katarit, por nuk eliminuan me sukses asnjë udhëheqës të Hamasit - i nxitën kombet arabe kundër Izraelit. Dhe zemërimi i Trump ndaj Netanyahut ofroi një ndikim të ri në një marrëdhënie tashmë të tensionuar.
Atmosfera e ndryshuar diplomatike ishte një dritare, sipas pikëpamjes së Trump dhe ndihmësve të tij. Në vend që të lejonin që sulmet të përmbysnin bisedimet kryesisht të ngecura për armëpushim, Trump dhe Witkoff - me shtimin e dhëndrit të presidentit, Jared Kushner, i cili ripërsëriti një rol negociues për Lindjen e Mesme që ai mbajti në mandatin e parë të Trump - ishin të vendosur ta shndërronin krizën në mundësi.
Duke kombinuar komponentët e planeve të ndryshme të ofruara nga kombet arabe, udhëheqësit evropianë dhe një propozim të shkruar nga ish-kryeministri britanik Tony Blair, i cili kishte diskutuar një plan për Gazën pas luftës me Shtëpinë e Bardhë për muaj të tërë, Witkoff dhe Kushner hartuan një plan me 21 pika gjatë një periudhe prej disa javësh për t'ua paraqitur udhëheqësve arabë në një samit në Nju Jork më 23 shtator.
Në margjinat e Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së, Trump u paraqiti udhëheqësve arabë kornizën. Edhe pse nuk u pa si perfekte, propozimi u mbështet gjerësisht nga një grup vendesh kyçe, përfshirë Katarin dhe Turqinë, me shpresën se mund t'i jepte fund konfliktit gati dyvjeçar sa më shpejt të ishte e mundur.
“Patëm një seancë shumë produktive”, tha Witkoff një ditë më vonë. “Ne prezantuam atë që e quajmë plani 21-pikësh i Trump për paqen në Lindjen e Mesme dhe Gaza. Mendoj se ai adreson shqetësimet e Izraelit dhe, gjithashtu, shqetësimet e të gjithë fqinjëve në rajon”.
Ai parashikoi atëherë se, në ditët në vijim, administrata do të ishte gati të “njoftonte një lloj përparimi”.
