Në dosjen hetimore të SPAK, me goditjen e rrjetit kriminal të grupeve të drejtuara nga Eldi Dizdari, Dritan Gjika e Armando Paca...
BOTA
Tre opsionet e Iranit kundër bllokadës të Ngushticës së Hormuzit/ Çfarë nënkuptojnë kërcënimet e Trump
PiranjatPërditësimi i fundit 13 Prill 2026, 19:39
Donald Trump duket se po arrin në një përfundim që tani përcakton fazën e re të konfliktit me Iranin : nëse javë të tëra sulmesh ajrore nuk e kanë thyer rezistencën e Teheranit, ndoshta do ta thyejnë dhimbjet ekonomike.
Me këtë logjikë, bllokada detare u aktivizua në orën 17:00 sipas kohës greke, menjëherë pas dështimit të bisedimeve të fundjavës në Pakistan, të cilat nuk çuan në ndonjë përparim. Në këtë kontekst, presidenti amerikan kërcënoi, me një postim të ri në Truth Social, se SHBA-të do të shkatërrojnë çdo anije që i afrohet bllokadës.
Në detaje, në postimin e tij ai shprehet:
"Marina iraniane është në fund të detit, plotësisht e shkatërruar. 158 anije. Ajo që nuk kemi goditur është numri i vogël i të ashtuquajturave "anije sulmi të shpejtë", sepse nuk i konsideronim si një kërcënim të veçantë. Paralajmërim: Nëse ndonjë nga këto anije vjen diku pranë, ato do të goditen menjëherë, me të njëjtin sistem shfarosjeje"
Ky veprim nuk është vetëm një tjetër shtytje ushtarake. Është fillimi i një kapitulli të ri në luftë, në të cilin Uashingtoni po përpiqet ta godasë Iranin jo vetëm në terren, por edhe në sistemin e tij nervor: eksportet, portet, flukset tregtare, aftësinë e tij për të vazhduar të durojë. Dhe pikërisht kjo është arsyeja pse zhvillimi konsiderohet kaq kritik. Tani po vë në provë jo vetëm qëndrueshmërinë e forcave të armatosura iraniane, por edhe tolerancën e vetë regjimit ndaj mbytjes së zgjatur ekonomike.
Problemi për palën amerikane është se nuk është aspak e sigurt se ky interpretim korrespondon me realitetin. Ekspertët tashmë po theksojnë se Shtëpia e Bardhë mund të jetë duke i keqinterpretuar nivelet e tolerancës ndaj dhimbjes së Teheranit. Irani ka treguar shumë herë se do të përballojë kosto të larta për sa kohë që beson se mbijetesa dhe pozicioni i tij strategjik janë në rrezik. Kjo do të thotë që bllokada mund të rrisë presionin, por nuk garanton se do të sjellë lëshime politike.
Skenarët e reagimit të Iranit
Në të njëjtën kohë, Teherani nuk mbetet pa alternativa. Sipas vlerësimit të Hasan Alhasan të Institutit Ndërkombëtar për Studime Strategjike në Bahrein, Irani ka disa rrugë të mundshme për të kufizuar një pjesë të dëmit, edhe nëse efektiviteti i tyre i përgjithshëm mbetet i pasigurt.
Një bosht i parë është të anashkalojë Hormuzin përmes rrugëve alternative të eksportit: tubacionet e gazit natyror në Irak, Turqi dhe Armeni ose të shfrytëzojë terminalin e naftës Neka në Detin Kaspik.
Një bosht i dytë është të zgjerojë rrjetet gri të trafikimit: kontrabanda e karburantit përmes kufirit të gjatë tokësor me Pakistanin ose përzierja e naftës iraniane me atë irakiane, siç është bërë në të kaluarën.
Dhe një i tretë, qartësisht më i rrezikshëm, është përgjigja ushtarake: sulme kundër njësive detare amerikane ose aktivizimi i aleatëve, siç janë Huthët, për të provuar të ushtrojnë presion të ri mbi Bab el-Mandeb.
Kjo tregon saktësisht pse bllokada nuk është vetëm një akt presioni, por një hapje drejt drejtimeve të shumëfishta të rrezikut. SHBA-të nuk po bllokojnë vetëm portet iraniane. Ato po prekin një nga qendrat detare më të ndjeshme në planet dhe po testojnë reagimet e një fuqie rajonale që ka provuar të përgjigjet në mënyrë asimetrike.
Imazhi në Ngushticën e Hormuzit
Pamja në det përpara se masa amerikane të hyjë në fuqi të plotë tashmë pasqyron këtë klimë shqetësimi. Gjithsej 14 anije kaluan nëpër Ngushticën e Hormuzit të shtunën dhe 14 të tjera dje, një shifër që tregon se trafiku vazhdon, por nën mbikëqyrje dhe nervozizëm në rritje. Dhe pikërisht aty qëndron thelbi i strategjisë së re amerikane: Uashingtoni nuk ka nevojë domosdoshmërish ta mbyllë hermetikisht Ngushticën për të gjeneruar presion. Mjafton të krijojë një mjedis në të cilin kostoja, koha, primi i sigurimit dhe frika do të fillojnë të rëndojnë Iranin, partnerët e tij tregtarë dhe në fund të fundit të gjithë rajonin.
Sipas të dhënave të mbikëqyrjes detare, të paktën 30 anije ishin përqendruar rreth portit të Bandar Abbas, pranë Ngushticës së Hormuzit, dhe portit të Bushehr, më në veri të Gjirit.
Çfarë nënkuptojnë kërcënimet e Trump?
Por ana tjetër e kësaj strategjie është se mund të hapë derën për një lloj tjetër konflikti. Trump ka paralajmëruar tashmë se çdo "anije sulmi të shpejtë" e vogël iraniane që kërcënon bllokadën amerikane do të marrë një goditje të rëndë. Ky kërcënim nuk është thjesht një rastësi.
Deri më tani, sulmet amerikane në det janë përqendruar kryesisht në objektiva më të mëdhenj, në anije dhe nëndetëse me rëndësi strategjike, me qëllim ruajtjen e supremacisë amerikane në Gjirin Persik. Megjithatë, analistët ushtarakë na kanë kujtuar për dekada se sfida e vërtetë nga Irani nuk qëndron vetëm në asetet e mëdha, por edhe në anijet e vogla, të shpejta dhe të vështira për t'u zbuluar, të cilat mund të veprojnë si një "tufe" asimetrike dhe të krijojnë përçarje joproporcionale.
Ky element është veçanërisht i rëndësishëm sepse Trump duket se sheh një model të menaxhimit të presionit që mund të mbahet për një kohë të gjatë pa një kthim të menjëhershëm në operacionet ushtarake në shkallë të gjerë. Në muajt e fundit, SHBA-të kanë aplikuar tashmë një logjikë të ngjashme të sulmeve kundër anijeve të vogla në rajone të tjera, kryesisht në Karaibe dhe Paqësorin lindor, si pjesë e operacioneve kundër trafikimit të drogës.
Atje, sulmet kanë qenë të shumta por graduale, një formë e tretjes së ngadaltë dhe të vazhdueshme. Vetëm dje, për shembull, Pentagoni njoftoi dy sulme të ndara në Paqësor, në të cilat u vranë pesë persona. Është e qartë se Shtëpia e Bardhë mund ta shohë këtë model si diçka që mund të transferohet në frontin iranian: presion i vazhdueshëm, sulme të synuara, dobësim pa një kthim të menjëhershëm në nivelin e mëparshëm të operacioneve të hapura.
Megjithatë, çështja është se Hormuzi nuk është Karaibet apo një korridor trafikimi droge në Paqësor. Është një nga kalimet më kritike të ekonomisë globale. Dhe kjo do të thotë se çdo konflikt i zgjatur atje do të matet jo vetëm në terma lufte, por edhe në çmimet e energjisë, tarifat e transportit, kostot e sigurimit, presionet mbi zinxhirët e furnizimit dhe dobësimin politik shumë përtej Lindjes së Mesme.
Prandaj, Trump po zgjedh ta zhvendosë konfliktin në një fushë ku ai beson se SHBA-të kanë superioritet ushtarak dhe ekonomik. Nëse ky superioritet është i mjaftueshëm për të përkulur Teheranin është pyetja e madhe e hapur. Sepse sa më shumë që lufta shndërrohet në një provë qëndrueshmërie, aq më shumë masa kritike nuk do të jetë kush godet më fort, por kush zgjat më shumë. /PiranjatNews/
