Përdoruesit e platformave Facebook, Instagram dhe Messenger kanë raportuar probleme me funksionimin e tyre pasditen e së mërkurës, 22...
BOTA
“Se duroja dot kur fliste në telefon”/ Vrasja makabre e dy grave në bodrumin e një pallati në Selanik trondit Greqinë. Autori i ‘kërkoi’ në TV
PiranjatPërditësimi i fundit 31 Janar 2026, 17:41
Provat që po dalin vazhdimisht në dritë për vrasjen e dyfishtë në Menemeni , me viktima 47-vjeçaren Maria Angelakoudi, e cila rezultonte e zhdukur që nga 3 tetori 2024, dhe 43-vjeçaren Vicky Koutsaki, e cila u zhduk më 3 korrik 2025, po shkaktojnë tmerr.
Autori 52-vjeçar rrëfeu vrasjen e 47-vjeçares, duke thënë se e vrau atë në bodrumin e një pallati në Selanik, ku po merreshin me drogë. Ai pretendoi se zëri i saj e shqetësonte ndërsa ajo fliste në telefon. Kështu që ia mbuloi gojën dhe e mbyti. Pastaj e hodhi trupin e saj në plehra.
Veçanërisht sensacional është fakti që vrasësi i 47-vjeçares Maria, i cili pranoi fajin, kishte folur në atë kohë në emisionin "Dritë në Tunnel" të Angeliki Nikoloulit, duke pretenduar se donte të ndihmonte me hetimet kur familja e saj po e kërkonte.
“E njihja vetëm nga pamja. Më telefonoi, ishte me lot në sy. E pashë në sheshin Aristotelous që po e rrihte ai S… dhe më tha: “A mund të më marrësh deri në Dendropotamo;”. I thashë se nuk bëhet, se unë kam lidhje και edhe ajo ka lidhje. E lashë te Agioi Pantes”, kishte deklaruar ai. “Nuk e njihja mirë, vetëm një përshëndetje kishim shkëmbyer.
Thjesht atë ditë ishte në gjendje të keqe dhe më kërkoi ta merrja me motor. Më tha: “Në vend që të marr autobusë, a mund të më marrësh deri në Dendropotamo;”. Unë i shpjegova se nuk mundem, se jam i pastër dhe nuk përdor drogë”, kishte shtuar. Viktima e dytë, 43-vjeçarja Vicky Koutsaki, u zhduk korrikun e kaluar. Për Vicky-n, 52-vjeçari bëri një pretendim tjetër, duke deklaruar se gruaja, gjithashtu një e varur nga droga, vdiq në gjumë ndërsa ishin së bashku në bodrum.
Në vend që të njoftonte autoritetet, tha ai, ai u zhvendos dhe e fshehu trupin e saj në çatinë e ndërtesës nën batanije. Dëshmitë nga miqtë dhe të afërmit e dy grave përshkruajnë dhimbjen dhe zemërimin e shkaktuar nga zbulimet. Një mik i Marias, i cili e kishte pritur atë kohët e fundit, tha: "Tmerr! Çfarë do të varrosë familja e saj tani?..."
Në një moment tjetër, ai tha: "Si do të ndihen këta njerëz? Çfarë do të varrosin? Asgjë? A nuk ka turp? Arsyeja ishte se ai po bërtiste në telefon. Është e pabesueshme... ndoshta po fliste me mua. Nuk di si të ndihem. Nuk e di çfarë do t'i bëjnë, por çfarëdo që t'i bëjnë, ai e meriton. Ata gjetën një vajzë tjetër të vdekur... kjo është paturpësi dhe ne nuk e dimë se çfarë tjetër ka bërë ai. Është e pabesueshme... ai e hodhi në plehra dhe ajo nuk u gjet kurrë."
I afërmi shtoi: "Nuk kisha dëgjuar kurrë për të. Nuk e njoh fare. Kjo është hera e parë që dëgjoj emrin e tij. Ai nuk më tregonte miqtë e saj. Askush nuk erdhi ta merrte që këtej. Duhet t'i ketë gjetur në qendër." Duke iu referuar hetimeve, ai tha: "Në atë kohë, ia kisha përmendur emrat e atyre që njihja policisë, por ata vonuan shumë në fillimin e hetimeve. Unë kisha gjërat e Marias dhe po prisja që ata të vinin t'i merrnin dhe sigurisht të dëshmonin pasi isha i fundit që jetoja me të.
Ai duhej të merrte përsipër vrasjen pas shtatë muajsh që të kryhej një hetim." Duke përfunduar, ai tha: "Arrita në atë pikë sa të pyesja veten nëse e kisha lënduar. Ndoshta kishte ndodhur diçka që nuk e mbaj mend. Nuk mund ta përshkruaj sa e vështirë ishte për mua të kaloja gjithë këtë kohë."
