Plagoset me thikë një person në Tiranë. Mësohet se i plagosur ka mbetur shtetasi i identifikuar si Dritan Aga.
Ngjarja ka ndodhur n&...
LIFESTYLE
Letra prekëse e dashurisë së Richard Feynman për bashkëshorten e ndjerë vazhdon të emocionojë botën
PiranjatPërditësimi i fundit 4 Shkurt 2026, 16:53
Një nga letrat më të ndjera të dashurisë në histori i përket fizikanit të famshëm amerikan dhe fituesit të Çmimit Nobel, Richard Feynman, i cili në vitin 1946 i shkroi një mesazh emocional bashkëshortes së tij të ndjerë, D’Arline. Letra, e shkruar më 17 tetor 1946, është bërë simbol i dashurisë së përjetshme dhe vazhdon të prekë lexuesit edhe sot.
Në këtë letër, Feynman shpreh hapur ndjenjat e tij të thella për gruan, e cila kishte ndërruar jetë dy vite më parë pas një sëmundjeje të rëndë. Ai pranon se e kishte të vështirë të shkruante, por ndjeu se ishte e domosdoshme të shprehte dashurinë e tij, edhe pse ajo nuk ishte më gjallë.
Letra e plotë:
17 tetor 1946
D’Arline, Të adhuroj, zemër.
E di sa shumë të pëlqen ta dëgjosh këtë por nuk po e shkruaj vetëm sepse të pëlqen, po e shkruaj sepse më ngroh gjithë trupin brenda të ta shkruaj ty.
Ka kaluar kaq shumë kohë që kur të kam shkruar për herë të fundit pothuaj dy vjet por e di se do të më falësh sepse e kupton sesi jam, kokëfortë dhe realist; dhe mendoja se nuk kishte kuptim të shkruaja.
Por tani e di, shpirti im i dashur, se është e drejtë të bëj atë që kam vonuar të bëj, ashtu si kam bërë shumë gjëra në të kaluarën. Dua të të them se të dua. Dua të të dua. Gjithmonë do të të dua.
Më është e vështirë ta kuptoj me mendje se çfarë do të thotë të të dua pas vdekjes tënde por prapë dua të të ngushëlloj dhe të kujdesem për ty dhe dua që ti të më duash dhe kujdesesh për mua. Dua të kem probleme për t’i diskutuar me ty dua të bëjmë projekte të vogla së bashku. Nuk e kam menduar deri tani se mund të bëjmë këtë. Çfarë duhet të bëjmë? Filluam të mësojmë të bëjmë rroba së bashku ose të mësojmë kinezisht ose të marrim një projektor filmi. Nuk mund të bëj diçka tani? Jo. Jam vetëm pa ty dhe ti ishe “grua-ide” dhe iniciatorja e të gjitha aventurave tona të egra.
Kur ishe e sëmurë, shqetësoheshe sepse nuk mund të më japësh diçka që ti doje dhe mendonje se unë kisha nevojë. Nuk duheshin të shqetësoheshe. Ashtu si të thashë atëherë, nuk kishte nevojë reale sepse të doja në kaq shumë mënyra. Dhe tani është edhe më e qartë ti nuk mund të më japësh asgjë tani, por unë të dua aq shumë sa të pengon të dua dikë tjetër por dua që të qëndrosh aty. Ti, e vdekur, je shumë më e mirë se kushdo tjetër i gjallë.
E di se do më thuash se jam i marrë dhe se dëshiron që të kem lumturi të plotë dhe nuk dëshiron të jem pengesë për mua. Po e bast që je e habitur që nuk kam asnjë të dashur (përveç teje, zemër) pas dy vitesh. Por nuk mundesh, e dashura ime, as unë nuk e kuptoj, sepse kam takuar shumë vajza dhe shumë të mira dhe nuk dua të mbetem vetëm por në dy apo tre takime, të gjitha më duken hiri. Ti je e vetmja që më mbetet. Ti je e vërtetë.
Zemra ime, të adhuroj.
Të dua, gruaja ime. Gruaja ime është e vdekur.
Richard
P.S. Më fal që nuk po e dërgoj këtë letër por nuk e di adresën tënde të re.
