Gjykata e Shkallës së Parë e Juridiksionit të Fierit ka pranuar kërkesën e mbrojtjes për lirimin e Sokol Hoxhës, i cil...
SPORT
Messi ka trofetë, Maradona ka shpirtin/ Sekreti i dy legjendave të Argjentinës
PiranjatPërditësimi i fundit 12 Tetor 2026, 20:55
Pas më shumë se dy dekadash me kombëtaren, Lionel Messi largohet si futbollisti që shumica e argjentinasve e konsiderojnë më të mirin në historinë e vendit. Megjithatë, Diego Maradona vazhdon të zërë një vend të veçantë në identitetin kombëtar, për arsye që shkojnë përtej futbollit.
Lionel Messi i dha lamtumirën kombëtares së Argjentinës më 6 tetor, në Buenos Aires, duke shënuar një gol dhe duke përgatitur dy të tjerë në fitoren 3-0 ndaj Beninit. Pas ndeshjes, kapiteni 39-vjeçar iu drejtua rreth 85 mijë tifozëve në stadiumin Monumental, ku foli për familjen, bashkëlojtarët dhe krenarinë që kishte ndier gjatë 21 viteve me fanellën kombëtare.
“Jam krenar që jam argjentinas”, deklaroi Messi.
Kjo fjali kishte një domethënie të veçantë për një futbollist që, për një pjesë të konsiderueshme të karrierës, ishte përballur me dyshime për lidhjen e tij me atdheun. Në vitin 2012, gjatë një interviste për revistën Time, Messi kishte theksuar se largimi drejt Spanjës në moshën 13-vjeçare nuk e kishte ndryshuar identitetin e tij.
“Nuk kam reshtur kurrë së qeni argjentinas dhe nuk kam dashur kurrë të resht së qeni i tillë”, ishte shprehur ai.
Në atë periudhë, një pjesë e tifozëve e kritikonte për faktin se paraqitjet e tij me Argjentinën nuk arrinin nivelin e sukseseve që shënonte me Barcelonën. Madje, pas një ndeshjeje në provincën e tij të lindjes, tifozët e kishin quajtur “mercenar” dhe “katalanas”. Sot, marrëdhënia mes Messit dhe publikut argjentinas ka ndryshuar rrënjësisht.
Tri finale të humbura në turnetë ndërkombëtarë, nga viti 2014 deri në vitin 2016, kishin rënduar mbi figurën e tij. Por fitimi i Kupës së Amerikës në vitin 2021, triumfi në Kupën e Botës në Katar më 2022 dhe një tjetër titull kontinental më 2024 e ndryshuan mënyrën se si vendi e vlerësonte kapitenin. Edhe pse Argjentina humbi ndaj Spanjës në finalen e Kupës së Botës 2026, kontributi i Messit në rrugëtimin drejt finales e forcoi më tej pozitën e tij në historinë e futbollit argjentinas.
Messi më i miri, Maradona më përfaqësuesi
Sipas një sondazhi të kompanisë Giacobbe y Asociados, të publikuar gjatë verës së vitit 2026, 73 për qind e argjentinasve e konsiderojnë Messin futbollistin më të mirë në historinë e vendit, ndërsa më pak se 23 për qind zgjedhin Diego Maradonën.
Një tjetër studim, i realizuar nga DatosClaros në bashkëpunim me studentë të shkencave politike të Universitetit të Buenos Airesit, tregoi se 58 për qind e të anketuarve identifikoheshin më shumë me Messin. Ata e lidhnin figurën e tij me përkushtimin, qëndrueshmërinë, modestinë dhe aftësitë drejtuese.
Megjithatë, kur Giacobbe y Asociados i pyeti argjentinasit se cilit prej dy futbollistëve i ngjan më shumë populli i tyre për nga vlerat dhe karakteri, rezultati ndryshoi. Rreth 57 për qind zgjodhën Maradonën, kundrejt 39 për qind që zgjodhën Messin.
Këto rezultate sugjerojnë një dallim të rëndësishëm: Messi përfaqëson modelin e suksesit individual, ndërsa Maradona mishëron, në perceptimin e shumë argjentinasve, karakterin dhe historinë shoqërore të vendit.
Pse Maradona mbetet pjesë e identitetit kombëtar?
Rrënjët e këtij dallimi lidhen me kulturën e futbollit argjentinas. Antropologu Eduardo P. Archetti, në studimin e tij të vitit 1999 mbi futbollin dhe identitetin në Argjentinë, shpjegon se figura tradicionale e futbollistit ideal është pibe, fëmija i lagjes që mëson të luajë në rrugë dhe arrin të triumfojë përmes talentit dhe zgjuarsisë.
Maradona, i rritur në lagjen e varfër Villa Fiorito, pranë Buenos Airesit, përfaqësonte këtë model. Nofka e tij, El Pibe de Oro, ose “Djali i Artë”, pasqyronte pikërisht këtë origjinë.
Dy golat e tij kundër Anglisë në çerekfinalen e Kupës së Botës 1986, njëri i shënuar me dorë dhe tjetri pas një depërtimi individual, morën një rëndësi që shkonte përtej rezultatit sportiv.
Ndeshja u zhvillua vetëm katër vjet pas luftës së ishujve Falkland/Malvinas mes Argjentinës dhe Britanisë së Madhe. Për këtë arsye, ajo mbetet një nga momentet më të rëndësishme në kujtesën kolektive të argjentinasve.
Messi, nga ana tjetër, u formua në akademinë e Barcelonës, në një mjedis të organizuar dhe të orientuar drejt zhvillimit teknik. Edhe pse u rrit në Rosario, rrugëtimi i tij profesional ndryshonte ndjeshëm nga ai i Maradonës. Sukseset e Messit, përfshirë kontributin në fitoren ndaj Anglisë në gjysmëfinalen e Botërorit 2026, nuk kanë të njëjtën peshë simbolike që vazhdon të ketë ndeshja e vitit 1986.
Dy figura me marrëdhënie të ndryshme me politikën
Dallimi mes tyre shfaqet edhe në qëndrimin ndaj politikës. Maradona shprehte hapur bindjet e tij, mbështeste liderin kuban Fidel Castro dhe mori pjesë në protesta kundër presidentit amerikan George W. Bush.
Messi ka zgjedhur një profil shumë më të rezervuar publik. Sociologu Pablo Alabarces, profesor në Universitetin e Buenos Airesit dhe autor i librit Fútbol y Patria, argumentoi në një analizë për New Lines Magazine se Maradona përfaqësonte kundërshtimin popullor ndaj pushtetit, ndërsa Messi nuk ka shfaqur të njëjtin angazhim politik.
Sipas Alabarces, prania e Messit përkrah presidentit amerikan Donald Trump në Shtëpinë e Bardhë, gjatë pranverës së vitit 2026, pasqyronte një qasje që sociologu e interpreton si indiferencë politike. Edhe sondazhet tregojnë dallime shoqërore dhe politike mes mbështetësve të dy futbollistëve.
Një studim i Opina Argentina, në janar 2023, e rendiste Messin përpara Maradonës me 60 për qind kundrejt 28 për qind. Megjithatë, mbështetja për Messin ishte më e lartë mes shtresave me të ardhura të mesme dhe të larta, ndërsa diferenca ngushtohej mes qytetarëve më të varfër.
Mbështetësit e koalicionit të qendrës së djathtë Juntos por el Cambio favorizonin më shumë Messin, ndërsa përkrahësit e lëvizjes peroniste Frente de Todos identifikoheshin më tepër me Maradonën.
Një vend që e njeh suksesin, por edhe dështimin
Jeta personale e Maradonës ndikoi gjithashtu në marrëdhënien e tij me publikun.
Karriera e tij ndërkombëtare përfundoi në Botërorin 1994, pasi rezultoi pozitiv në një kontroll antidoping për efedrinë. Ai pati gjithashtu probleme shumëvjeçare me varësinë nga kokaina. Megjithatë, një pjesë e madhe e tifozëve argjentinas vazhdoi ta mbështeste.
Në ndeshjen e tij të lamtumirës, në vitin 2001, në stadiumin La Bombonera, Maradona deklaroi: “Kam bërë gabime dhe kam paguar për to, por topi mbetet i pastër.”
Autori i analizës e lidh këtë marrëdhënie me historinë ekonomike dhe politike të Argjentinës, një vend që ka përjetuar kriza të përsëritura financiare, falimentime shtetërore dhe periudha rimëkëmbjeje.
Në këtë këndvështrim, Maradona përfaqëson një figurë që, pavarësisht gabimeve dhe dështimeve, përpiqet të rikthehet. Eseisti argjentinas Juan José Sebreli e përfshiu Maradonën mes katër personaliteteve me status mitik në kulturën kombëtare, krahas Eva Perónit, Che Guevarës dhe këngëtarit të tangos Carlos Gardel.
Messi përfaqëson një model tjetër. Karriera e tij karakterizohet nga disiplina, vazhdimësia dhe një jetë personale larg polemikave që shoqëruan Maradonën. Kjo e ka ndihmuar të fitojë respektin e publikut ndërkombëtar dhe të shumicës së bashkatdhetarëve, por nuk e ka bërë domosdoshmërisht një simbol të ngjashëm kulturor.
Dy trashëgimi që nuk maten vetëm me trofe
Për shumë argjentinas, Messi është futbollisti më i mirë që ka nxjerrë vendi. Arritjet e tij sportive dhe kontributi në sukseset e kombëtares e kanë vendosur në një pozitë të padiskutueshme në historinë e futbollit.
Maradona, ndërkohë, ruan një lidhje tjetër me shoqërinë argjentinase, të ndërtuar mbi origjinën e tij, karakterin, angazhimin politik dhe përvojat personale. Kështu, dy futbollistët përfaqësojnë dimensione të ndryshme të identitetit kombëtar.
Në vitin 2012, Messi duhej të shpjegonte publikisht se ndihej argjentinas. Në vitin 2026, ai largohet nga kombëtarja pa pasur më nevojë ta dëshmojë këtë. Argjentina e ka pranuar Messin si futbollistin e saj më të madh, por Maradona vazhdon të mbetet figura me të cilën shumë argjentinas identifikojnë vetveten.
