“Nuk jeni vetëm”, kanë qenë këto thirrjet e protestuesve ndërsa kanë mbërritur te Blloku i Sigurisë, në...
EDITORIAL
Një Kushtetuese që heshti kur duhej të vendoste
PiranjatPërditësimi i fundit 7 Shkurt 2026, 17:27
Nga Piranjat News
Vendimi i ndarë i Gjykatës Kushtetuese në çështjen që lidhet me ministren Belinda Balluku nuk është thjesht një akt juridik i diskutueshëm, është një dështim institucional. Një dështim për të ushtruar autoritet, për të dhënë qartësi dhe për të përmbushur rolin themelor që Kushtetuta i ka besuar këtij institucioni, të vendosë, jo të shmangë.
Katër gjyqtarë, Fiona Papajorgji, Marjana Semini, Sandër Beci dhe Sonila Bejtja u pozicionuan ndryshe nga pjesa tjetër e trupës. Por problemi nuk është se pati mendime të ndryshme. Problemi është se Gjykata Kushtetuese, si institucion, pranoi të funksionojë e përçarë, duke e shndërruar një konflikt madhor institucional në një çështje të pambyllur. Në këtë rast, përplasja mes Qeverisë dhe GJKKO-së ishte e hapur dhe kërkonte ndërhyrje përfundimtare.
Nuk kërkohej diplomaci, por vendimmarrje. Nuk kërkohej neutralitet formal, por qartësi kushtetuese.
Qeveria mund ta përdorë këtë ndarje për të delegjitimuar veprimet e GJKKO-së. GJKKO-ja, nga ana tjetër, mund ta lexojë si mungesë kufizimi kushtetues. Kushtetuesja, në vend që të ishte zgjidhje, u bë pjesë e problemit. Më shqetësuese janë pasojat afatgjatë. Reforma në drejtësi ka nevojë për një Gjykatë Kushtetuese të fortë, koherente dhe të guximshme.
Roli parësor i Gjykatës Kushtetuese është të jetë arbitri final kur institucionet përplasen. Në këtë rast, përplasja mes Qeverisë dhe GJKKO-së ishte e qartë, nga njëra anë, pushteti ekzekutiv që e percepton veprimtarinë e prokurorisë dhe gjykatës së posaçme si tejkalim kompetencash; nga ana tjetër, GJKKO-ja që vepron në emër të luftës kundër korrupsionit të nivelit të lartë. Në vend që ta mbyllte këtë konflikt me një vendim të qartë, Gjykata Kushtetuese zgjodhi përmes ndarjes së brendshme ta lërë çështjen pezull, duke mos sqaruar plotësisht.
Një Kushtetuese që heziton, që ndahet dhe që shmang përgjegjësinë për të vendosur vijat e kuqe, e lë reformën pa busull.
Në këtë kontekst, ndarja e trupës gjykuese nuk duket si debat juridik i shëndetshëm, por si paaftësi për të mbajtur peshën e momentit historik. Një institucion që trembet nga vendimet e forta, rrezikon të bëhet spektator institucional.
Dhe në një shtet të së drejtës, spektatorët nuk garantojnë drejtësi./Piranjat.news
