Është nën kontratë me Mallorca-n deri në 2028, por në Spanjë dhe Turqi, e bëjnë të sigurt rikthimin e Vedat ...
POLITIKE
Berisha tregon si i’u bashkua studentëve mëngjesin e datës 9 dhjetor
PiranjatPërditësimi i fundit 8 Dhjetor 2025, 21:27
35 vite pas Lëvizjes Studentore të Dhjetorit 1990, një prej figurave qendrore të asaj periudhe, kryetari i Partisë Demokratike Sali Berisha, ka sqaruar një nga debatet e përsëritura nga mediat e majta: nëse ai ka shkuar tek studentët si i dërguar i Ramiz Alisë apo si qytetar dhe intelektual i angazhuar.
I ftuar në emisionin ‘Çim Peka LIVE’ në SYRI TV, Berisha rrëfeu në detaje momentet e para të përfshirjes së tij në protestën studentore të 9 dhjetorit 1990, duke mohuar kategorikisht çdo lidhje me strukturat e regjimit dhe duke ofruar një narrativë të gjerë të lëvizjeve, kontakteve dhe vendimmarrjes së asaj dite.
Pjesë nga intervista e kreut të PD, Sali Berisha:
Çim Peka: Pyetja e 35 viteve. Sot jemi me 8 dhjetor, 35 vite pas lëvizjes studentore. A e dërgoi Ramiz Alia Sali Berishën tek studentët?
Sali Berisha: Ramiz Alia, Sali Berishën tek studentët? Absolutisht jo.
Dhe kjo është e faktuar, shumë e faktuar. Tek studentët kam shkuar mëngjesin e datës 9. Jam, kam qenë në Itali në një konferencë për biogjenetikën në Toskana.
Jam kthyer si i dërguar i OMS-it. Jam kthyer në darkë dhe në darkë kam marrë vesh ca thashetheme që studentët kanë qenë, ka një zhurmë tek qyteti i studentëve. Në mëngjes kam dalë, jam lidh me Kujtim Çashkun dhe Besnik Mustafën për të shkuar për të ngushëlluar Mehmet Elezin për nënën.
Dhe jemi ndalë në Hotel Tirana për të pirë një kafe. Në Hotel Tirana, duke hyrë, më thotë Qemal Sakajeva thotë, studentët kanë qenë në demonstratë mbrëmë. I them, çfarë kërkonin? Tha, mirë nuk e di. A kërkonin pluralizëm? Nuk e di, tha, po kanë, kanë demonstruar tha dhe i kanë rrahur në darkë e këto po.
I thashë, Qemal, ne duhet të marrim vesh a po kërkojnë pluralizmin apo jo. Qemali ishte me biçikletë, u nis drejt e tek studentët. Unë me Çashkun dhe me Besnik Mustafën jemi ulur për kafe në Hotel Tirana. Aty një person, që Besniku e njihte, unë s'e njihja, tregon të gjitha këto. Tregon që studentët janë në protestë. Kur ky na thotë që janë protestë, unë u them këtyre, tani do të çohemi, ne të shkojmë tek ata. Të shkojmë tek studentët.
Nuk kanë hezituar, por jemi nisur. Kur kemi dalë nga Hotel Tirana dhe po ktheheshim, vjen Qemali dhe Qemali më thotë mua, janë para liceu artistik, tek rezidenca e ambasadës italiane sot. Në atë kohë duket ishte muze akoma, më duket,
Të rrethuar nga të gjitha anët. Rrugicat të rrethuara. Dhe i them, mirë, vazhdojmë në rrugën. Rrugës, nja dy pedagogë miq të mi më thonë, ku po shkon? Te studentët, u them unë. Më thonë, a je, a je përgatitur mirë? Po i them unë. Jam përgatitur mirë. Do shkoja, si të ishte puna, menjëherë po. Me vështirësira u futëm, po u futëm. Nëpër rrugica, them se janë disa rrugica që presin, që dalin nga, që dalin në rrugën e Elbasanit.
U futëm dhe u gjetëm tek shtëpia e një profesori tim dhe një profesoreshe time, Karajanit. Pak metra në anën tjetër të rrugës. Edhe po rrinim ne aty. Po rrinim. Kishte gjithsej nja, thuaja, 15-20 qytetarë, jo më shumë. Jo më shumë. Në anën tjetër, domethënë në drejtim tek, në anën tjetër të rrugës, në drejtim të liceut, ishte Robert Koli, sekretar i Komitetit të Partisë për Tiranën, ishte Lisen Bashkurti, dhe ishin disa funksionarë. Po ishte Rrapi Mino drejtori hetuesisë së Tiranës, që ishte mjaft i egër, dhe ishin disa funksionarë të lartë të ministrisë.
Tani, duke ndenjur aty, nuk kanë shkuar, po. Ndërkohë, Azem Hajdari, që unë s'e njihja, me një xhakavento ngrihej, hypte mbi super e studentëve dhe bërtiste: poshtë dinastia, poshtë Nexhmija, liri-demokraci. Këto ishin parullat që hidhnin në, në, në studentët,
Marrin urdhër forcat rrethuese, edhe u futen me lopata, e me shkopi ndaj studentëve, me të gjitha mjetet në mënyrën më barbare. Shkoj me e kap njërin, me ja nxjerrë njërin për dore se ishte skenë e tmerrshme. Më vjen një nga këta me lopatë. I hidhet një grua nga, nga mbrapa, ia kap lopatën dhe i thotë, mor qyrravec, kë do godasësh ti?
I shpërndanë për pesë minuta. Disa që i rrahën, që i dëmtuan, i hodhën mbi kamiona, mbi IFA. I hodhën mbi IFA. Sikur të ishin berre dhe jo njerëz. Tani mbeti aty sheshi bosh. Kishte disa plisa të vegjël, s'kishte as gurë asgjë, se ata s'po bënin, nuk po, absolutisht nuk po qëllonin ndaj tyre. U them tani unë atyre, që unë do t'ju denoncoj ju në mbarë botën me këtë që bëtë. Unë s'kisha ku ta denoncoja askënd. E kupton? Po, po, do t'ju denoncoj sepse nuk po bënin asgjë. Jo, më thanë mua, po gjuanin me gurë. Asnjë gurë, thashë. Ku janë gurët? S'kishte gurë fare aty. Edhe bëra këtë debat aty me ta.
