Ka nisur protesta e pestë në mbrojtje të Zvërnecit, ku qytetarët kundërshtojnë projektin për ndërtimin e një r...
AKTUALITET
3 Maji, Dita Botërore e Lirisë së Shtypit dhe gazetaria në Shqipëri
PiranjatPërditësimi i fundit 3 Maj 2023, 13:17
3 Maji është një ditë që bie ndërmjet 1 Majit dhe 5 Majit, dy festave të rëndësishme për punëtorët apo çlirimin, të cilat janë shndërruar në butafori kurorash dhe kanë humbur përmbajtjen për sa i përket domethënies së tyre të thellë.
Gazetaria si pushtet i katërt do duhej të ishte rojtari i interesit publik në raport me pushtetin, do duhej të ishte raportuese dhe denoncuese e të vërtetave të cilat politikanët apo njerëzit e pushtetshëm kanë qejf të mbeten përgjithmonë brenda në sirtarët e korrupsionit.
Gazetari profesionist, do duhej të bënte pyetjet e parehatshme, të investigonte fijet e lidhura të qeverisë me oligarkët, të mbushte vakumin e lënë bosh nga hetimi i munguar i institucioneve ligjzbatuese mbi krimin e organizuar dhe infiltrimin e mafias në botën e biznesit.
Gazetari dhe media do duhej të ishin hallka lidhëse ndërmjet një publiku të mirëinformuar dhe vendimeve të marra apo politikave të zbatuara në përditshmëri, të cilat e ndikojnë jetën e tyre në mënyrë të drejtpërdrejtë.
Por kush është gazetari sot në Shqipëri? E kush është media?
Sigurisht që gazetaria e lirë në mënyrë ideale nuk ekziston as në vendet e zhvilluara, ama mund të themi se ne shqiptarët kemi zhvilluar dhe instaluar një raport tejet toksik në raport me të vërtetën apo raportimin e saj.
Në ndryshim prej diktaturës totalitare, ku njeriu bindej se jetonte i lumtur dhe cdo shprehje palumturie ishte herezi apo mosmirënjohje, në botën e sotme njeriu mbingarkohet me informacione aq sa të shtrojë pyetjen: Ç'është lumturia? Ç'është e vërteta?
Vëmendja e tij zhvendoset prej problemeve reale dhe prozhektori fokusohet mbi çështje triviale, dytësore, tejet të parëndësishme, të cilat e mbushin kokën dhe ditën e tij me debate shterpë apo sensacione-sensuale. Patjetër që manipulimi modern nuk është tabloja e plotë. Aty ku ai dështon vijojnë teknikat tashmë të njohura të represionit brutal. Vijnë masat administrative, vjen Policia, vjen çekiçi i drejtësisë e aty ku ai dështon mund të vijë edhe tritoli shtetëror. Në këtë mënyrë kontrollohen pronarët e mediave, e kur pronari kontrollohet ç'mund të bëjë një gazetar rrogëtar?
A ka më shpresë?
Sigurisht që gazetaria nuk ka vdekur. Për sa kohë të ekzistojë mjeti i fundit i komunikimit publik, rrjeti social i fundit, aparati celular i fundit për të bërë një foto, njerëzit do vazhdojnë të informojnë dhe të informohen.
Pavarësisht censurës online, pavarësisht kapjes së institucioneve që do duhej të ishin të pavarura, pavarësisht kapjes së televizioneve, ende ekziston dikush qe kafshon aty dhe atëherë kur ata nuk e presin.
Sa i madh do jetë ky kafshim? Kjo do varet nga të gjithë ne.
