Dosja hetimore ndaj ish zëvendëskryeministres Belinda Balluku duket se po thellohet, ndërsa paralajmërohen zhvillime të forta nga Pro...
AKTUALITET
Aleanca lokale, pastrim parash dhe emisarë të vrarë/ Ja si funksionon mafia shqiptare në Ekuador
PiranjatPërditësimi i fundit 13 Mars 2026, 20:03
Operacionet ‘Bremen’ dhe ‘Costa’ kurorëzojnë dy vite hetimesh që zbuluan modelet e veprimit të mafias shqiptare në Ekuador. Autoritetet zbuluan një skemë milionëshe të pastrimit të parave të udhëhequr nga emisarë evropianë dhe të mbështetur nga aleanca me banda lokale.
Në orët e para të mëngjesit të 12 marsit 2026, operacioni ‘Bremen’ realizoi një goditje të re ndaj strukturës së mafies shqiptare në Ekuador. Operacioni rezultoi me 26 të arrestuar, të lidhur me Los Lagartos dhe me një grup kriminal transnacional me origjinë nga Ballkani.
Sipas autoriteteve ekuadoriane, kjo goditje – që çmontoi një rrjet që fshihte drogë në banane dhe në koncentrat ari për ta dërguar drejt Evropës dhe Kanadasë – iu shtua operacionit ‘Costa’, i kryer një javë më parë.
Në këtë ndërhyrje të fundit, 16 ekuadorianë u arrestuan për futjen e kokainës në bashkëpunim me Los Lobos, duke zbuluar një rrjet kompleks biznesesh që madje përfshiu edhe një ish-deputet socialkristian.
Të dy operacionet shënojnë përditësimin më të fundit të strategjisë shtetërore të Ekuadorit kundër mafies shqiptare. Gjatë dy viteve të fundit, hetimet dhe operacionet policore vendase dhe ndërkombëtare kanë zbuluar gjithnjë e më shumë operimin masiv dhe të fshehtë të mafieve ballkanike në vend.
Të paktën 17 vite aktivitet shqiptar në Ekuador
Historia e kësaj strukture kriminale në territorin kombëtar filloi të ndërtohej rreth vitit 2009, kur disa emisarë evropianë mbërritën, të tërhequr nga kontrolli i dobët shtetëror në kufij dhe nga një ekonomi e dollarizuar, ideale për bizneset e tyre të paligjshme.
Sipas hetimeve, mënyra e tyre fillestare e operimit u bazua në infiltrimin në ekonominë lokale duke u paraqitur si biznesmenë të suksesshëm dhe duke sjellë me vete shuma të mëdha parash në dorë për të blerë kokainë me çmim të ulët drejtpërdrejt nga Kolumbia dhe Peruja.
Në vend që të kërkonin kontroll territorial të dhunshëm, ata zbatuan një pragmatizëm të diktuar nga rrënjët e tyre në Kanun, një kod i lashtë fisnor shqiptar, duke vendosur një politikë mos-përballjeje. Për më tepër, siguria dhe logjistika e transportit të drogës u nënkontraktuan tek grupet kriminale lokale.
Për të konsoliduar dominimin dhe besnikërinë, mafia shqiptare krijoi lidhje të ngushta, duke arritur deri aty sa të bëheshin kumbarë të fëmijëve të drejtuesve të grupeve të armatosura, dhe duke operuar krah për krah me organizatat më të rrezikshme të Ekuadorit, konkretisht me Los Choneros, Los Lobos, Los Tiguerones, Mafia-18 dhe Los Lagartos.
Në këtë skemë, mafia ballkanike gjithashtu futi dhe forcoi rolin e ndërmjetësve — operatorë logjistikë dhe financiarë të ngarkuar për të lidhur blerësit ndërkombëtarë me grupet lokale dhe për të korruptuar zyrtarë publikë, doganierë, policë dhe ushtarakë në porte, në mënyrë që të sigurohej kalimi i drogës.
Rrugët transatlantike të eksportit
Për të trafikuar substancat e paligjshme, rrjeti kriminal shqiptar – sipas rezultateve të operacioneve – koordinon transportin tokësor të drogës nga zonat e grumbullimit deri në futjen e saj në terminalet kryesore portuale. Aktiviteti është veçanërisht i fortë nga Guayaquil, Posorja dhe Puerto Bolívar në provincën El Oro.
Pasi dalin në det të hapur, anijet nisen të ngarkuara drejt disa destinacioneve që përfshijnë portet e Anversës në Belgjikë; Roterdamit në Holandë; Algeciras, Valencia dhe Vigo në Spanjë, si dhe terminale në Gjermani, Rusi, Itali, Rumani, Shqipëri, Kanada, Zelandë të Re, Turqi dhe Libi.
Mekanizmat e kontaminimit të kontejnerëve zbulojnë një logjistikë jashtëzakonisht të sofistikuar. Dallohet veçanërisht metoda e njohur si “gancho ciego” (grep i verbër), ku droga vendoset në valixhe ose pako të vendosura fshehurazi menjëherë pas dyerve të kontejnerit, për t’u marrë shpejt në portin e destinacionit nga punonjës portualë të korruptuar.
Një teknikë tjetër quhet “estructura” ose fund i dyfishtë, ku ndërtohen mure, tavane ose dysheme false sipas përmasave të kontejnerit, madje paketat e paligjshme fshihen edhe në panelet e brendshme të ftohjes së vetë kontejnerëve.
Së fundi, përdoret teknika “rip off” ose kontaminimi në det të hapur, ku varka të shpejta i afrohen anijeve tregtare pasi ato janë larguar nga porti ose ndodhen në zonë karantine. Droga ngarkohet në anije me ndihmën e anëtarëve të korruptuar të ekuipazhit, të cilëve rrjeti u paguan edhe miliona dollarë për shërbimet e tyre.
Në të gjitha këto raste, kokaina udhëton e maskuar brenda ngarkesave të ligjshme të eksportit, e fshehur me kujdes mes kutive me banane, konservave me ton, thasëve me plehra organike, madje edhe në ngarkesa me koncentrat ari.
Pastrimi i parave dhe kompanitë fasadë
Përveç kësaj, hetimet kanë zbuluar se, për të justifikuar origjinën e pasurive të tyre të mëdha të krijuara nga narkotrafiku, bosët ballkanikë përdorin mekanizma të pastrimit të parave që përfshijnë simulimin e operacioneve tregtare ndërkombëtare me vlera milionëshe, blerjen e kriptoaseteve dhe regjistrimin në noteri të kontratave fiktive me prodhues lokalë bananesh, të cilët në fakt nuk janë regjistruar kurrë zyrtarisht.
Pasi kapitali pastrohet në sistemin financiar, këto rrjete blejnë prona luksoze, jahte, qendra tregtare dhe sportive në Evropë, si dhe investojnë agresivisht në automjete të shtrenjta të paguara plotësisht në para në dorë, si Porsche Cayenne të blinduara, Jeep Gladiator, Chevrolet Corvette sportive dhe BMW.
I gjithë ky mekanizëm financiar mbështetet në krijimin dhe blerjen strategjike të një rrjeti të gjerë kompanish fasadë të regjistruara në Ekuador, të lidhura me sektorin e bananes, mishit, pasurive të paluajtshme dhe sigurisë private.
Ndër kompanitë kryesore të përdorura për të simuluar ligjshmërinë – llogaritë e të cilave kanë regjistruar transaksione me dhjetëra miliona dollarë – përmenden: Agricomtrade, Sentilver, Damascosweet, Cresmark, Neoglobal, Carniproduccion, Holtexsa, Ingrenier.
Këtyre u shtohen edhe entitete të tjera të zbuluara nga hetimet e fundit, si: Exportadora Bananera Independiente (Exporban), Marthita Bananas Inc (Mabainc), Fruta Rica (Frutaric), Monfagro,
Dorgelo, Dedapasa, Industrial Ideal, Servi Seguridad Servi Seg, Vivo Pro Vobis, Boncamarao.
Fati i emisarëve: mes arrestimeve dhe vrasjeve
Mbërritja në Ekuador e delegatëve të krimit të organizuar evropian ka lënë pas një seri të gjatë arrestimesh të bujshme dhe vrasjesh, të shkaktuara nga tradhtitë e brendshme dhe larjet e hesapeve.
Ndër të arrestuarit spikat figura e Dritan Gjikës, lider i rrjetit të çmontuar në çështjen Pampa dhe i dyshuar si partner i biznesmenit të vrarë Rubén Cherres. Gjika u lokalizua dhe u arrestua në maj 2025 në Abu Dabi, ndërsa aktualisht po procedohet ekstradimi i tij.
Një tjetër emisar është Dritan Rexhepi, i njohur si “cari i kokainës” dhe ekspert arratisjesh. Ai drejtoi për vite rrjetin nga burgjet e Latacunga dhe Guayaquil, u arratis nga arresti shtëpiak në 2021 përmes manovrave ligjore dhe në fund u arrestua në Turqi, për t’u ekstraduar në Shqipëri në fillim të vitit 2025.
Gjithashtu, drejtësia arriti edhe tek shtetasi serb Jezdimir Srdan, truri i strukturës së gjykuar në çështjen Euro 2024, i dënuar për trafikimin e më shumë se 10 tonëve drogë dhe i kujtuar për faktin se kërcënoi gjyqtarët me gjeste gjatë shpalljes së vendimit, para përgatitjes për ekstradimin e tij në Austri.
Lista përfshin edhe kriminelë të maskuar si biznesmenë, si Pánfilo C., alias “El Italiano”, i cili në 2023 simuloi rrëmbimin e tij dhe u arrestua papritur në Samborondón në 2025 me gati gjysmë milioni dollarë falsë.
Gjithashtu përmendet kolumbiani Samir Rosales, alias “El Químico”, i cili vepronte si lidhje me kartelin e Ballkanit dhe udhëtonte në Evropë për të nxjerrë kokainë të fshehur në plehra kimike; si dhe shqiptari Përparim Billa, alias “Rimi”, një ish-kontrabandist cigareje i ndjekur nga FBI në SHBA, i cili u vendos në heshtje në Quito me një biznes frutash.
Megjithatë, bilanci i kësaj ndërhyrjeje kriminale nuk është pozitiv për këtë grup, pasi disa emisarë nuk arritën kurrë në gjykatë. Ndër ta është shqiptari Adriatik Tresa, i cili u qëllua për vdekje në shtëpinë e tij në Guayaquil në vitin 2020 nga vrasës me pagesë të maskuar si policë; si dhe kroati Milan Milovać, i vrarë në të njëjtin qytet pasi kishte tradhtuar urdhrat e eprorëve të tij serbë dhe malazezë.
