Në prag të miqësores Shqipëri – Izrael, e cila do të mbahet sonte në stadiumin “Air Albania” të Tiran&...
EDITORIAL
Irani, lufta që askush nuk mund ta fitojë dhe nga e cila po humbasin të gjithë
PiranjatPërditësimi i fundit 28 Mars 2026, 15:31
Nga Genc Sejko
Ndërsa lufta në Iran hyn në javën e saj të pestë, është bërë e qartë se askush nuk duket pranë fitores dhe të gjithë duken sikur kanë humbur. Le ta analizojmë secilin aktor veçmas për të kuptuar si po ecën konflikti i fundit në Lindjen e Mesme. Pas pothuajse pesë javësh bombardimesh të vazhdueshme nga SHBA dhe Izraeli, udhëheqja e Iranit është eliminuar, forcat ajrore dhe marina janë shkatërruar dhe kostoja e vuajtjes njerëzore ka qenë e jashtëzakonshme. Megjithatë, regjimi duket se po qëndron. Ekspertët shpjegojnë se kjo ndodh për shkak të asaj që shpesh quhet forma “mozaik” e qeverisjes që Irani ka ndërtuar gjatë dekadave, duke parashikuar një sulm të madh nga SHBA ose Izraeli. Pushteti është i shpërndarë në shumë struktura politike, ushtarake dhe rajonale. Edhe nëse udhëheqja qendrore goditet, sistemi vazhdon të funksionojë përmes zinxhirëve të mbivendosur të komandës. Me fjalë të tjera, regjimi mund të jetë goditur rëndë, por nuk është rrëzuar. Pas shpenzimit të miliarda dollarëve në një luftë njëmujore, Shtetet e Bashkuara duket se e kanë nënvlerësuar qëndrueshmërinë e Iranit dhe kanë mbivlerësuar forcën e opozitës së brendshme kundër regjimit. Një luftë që ishte e papëlqyer që në fillim tani rrezikon të shndërrohet në një tjetër konflikt të zgjatur në Lindjen e Mesme. Planifikuesit amerikanë ndoshta prisnin një dobësim të shpejtë të kapaciteteve iraniane dhe më pas destabilizim të brendshëm. Në vend të kësaj, ata po përballen me një situatë ku epërsia ushtarake nuk është përkthyer në rezultate politike, ndërsa presioni politik brenda vendit vazhdon të rritet. Ku rezultati i zgjedhjeve të nëntorit rrezikon të influencohet nga kriza tashmë e vazhdueshme në Lindjen e Mesme. Sipas shumë vëzhguesve të informuar, lufta u nxit kryesisht nga presioni i Izraelit ndaj Uashingtonit. Udhëheqja izraelite besohet se mendonte se fushata do të ishte e shpejtë dhe vendimtare. Në vend të kësaj, konflikti është kthyer në një shkëmbim të zgjatur, ku Irani ka lëshuar valë dronësh dhe raketash drejt territorit izraelit. Edhe me një nga sistemet më të sofistikuara të mbrojtjes nga raketat në botë, sasia e madhe e projektilëve ka vënë në vështirësi kapacitetet mbrojtëse të Izraelit dhe ka prishur jetën e përditshme në të gjithë vendin. Premtimi për një fitore të shpejtë strategjike është kthyer në një luftë të lodhshme konsumimi. Për dekada, monarkitë e Gjirit janë mbështetur në praninë e bazave ushtarake amerikane si garanci sigurie kundër kërcënimeve rajonale. Konflikti aktual ka nxjerrë në pah brishtësinë e këtij supozimi. Zyrtarët iranianë e kanë paraqitur bashkëpunimin e vendeve të Gjirit me Uashingtonin si pjesëmarrje në luftë, duke i bërë këto shtete objektiva të mundshme. Infrastruktura e naftës, portet dhe instalimet ushtarake tani ndodhen në shënjestrën e një përballjeje rajonale që ata shpresonin ta shmangnin. Ombrella e sigurisë tek e cila mbështeteshin mund të jetë pikërisht ajo që po e tërheq stuhinë drejt tyre. Mbyllja e Ngushticës së Hormuzit për shkak të konfliktit ka bërë që çmimet e naftës të rriten ndjeshëm dhe ka dërguar valë tronditëse në ekonominë globale tashmë të brishtë. Tregjet e energjisë po ngushtohen, rrugët detare të transportit po ndërpriten dhe presionet inflacioniste po rikthehen në shumë vende që sapo kishin filluar të stabilizoheshin pas viteve të turbulencave ekonomike. Për vendet larg fushëbetejës, pasojat janë të menjëhershme: çmime më të larta të karburantit, paqëndrueshmëri në zinxhirët e furnizimit dhe pasiguri financiare. Problemi më i thellë i këtij konflikti është se asnjë nga aktorët e përfshirë nuk ka një rrugë të qartë drejt fitores. Irani mund të mos jetë në gjendje të mposhtë fuqinë e kombinuar ushtarake të SHBA-së dhe Izraelit, por ka aftësinë ta zgjasë konfliktin dhe të imponojë kosto në të gjithë rajonin. Nga ana tjetër, SHBA dhe Izraeli kanë avantazh të madh ushtarak, por shkatërrimi i aseteve ushtarake nuk do të thotë domosdoshmërisht shkatërrim i sistemeve politike të ndërtuara pikërisht për t’i mbijetuar këtij lloj presioni. Ndërkohë, sa më shumë të zgjasë lufta, aq më shumë ajo përhapet: ekonomikisht përmes tregjeve të energjisë, gjeografikisht përmes përshkallëzimit rajonal dhe politikisht përmes presionit të brendshëm në vendet e përfshira. Në këtë kuptim, titulli i kësaj lufte mund të jetë shkruar tashmë: është një konflikt ku askush nuk mund të fitojë vërtet, por e gjithë bota mund të përfundojë duke humbur.
