Revolta kundër ndërtimeve në Zvërnec nuk është kufizuar vetëm brenda Shqipërisë. Dje dhe sot, shqiptarë që...
AKTUALITET
Ngjarja tronditëse e një dite më parë në Maliq, flasin fqinjët: Hapëm derën me këmbë, ishte një pamje e tmerrshme
PiranjatPërditësimi i fundit 20 Tetor 2025, 11:39
Një tjetër dëshmi tronditëse vjen për ngjarjen tragjike që ndodhi ditën e djeshme në Maliq, ka folur për mediat fqinja që ka ofruar ndihmën e parë. Xhemile Kapari, që ishte dëshmitare e ngjarjes, ka treguar se ishte duke hedhur mbeturinat kur pa vajzën e mitur që qante në oborrin e banesës që po digjej.
Kapari ka treguar momentet e para të ngjarjes, ku tha se, në momentin që ka mbërritur, ka parë vajzën e vogël në oborr të shtrirë dhe duke qarë, ndërkohë që djali ishte i shtrirë barkas në hyrje të banesës, i shtrirë pa ndjenja. "Ishte një pamje e tmerrshme. Vajza ishte jashtë, por djali ndodhej brenda në oborr, dhe nuk kishte shenja jete," tha Kapari.
Ajo gjithashtu ka treguar se trupi i nënës u gjet brenda banesës që ishte mbuluar nga tymi, pa asnjë shenjë jete. "Po tentova ta ndihmoj vajzën e mitur, e cila ishte në gjendje të keqe, dhe pastaj u thirrën zjarrfikësit dhe ambulanca," shtoi ajo.
Unë dola të hidhja plehrat, edhe ajo vajza qante në oborr. Shkoj atje dhe shoh, ajo dukej sikur ishte futur në kazan, e tëra e nxirë. Thërras komshiun lart dhe i them: ‘Hajde shpejt, shiko çfarë ka ndodhur’. Më dridhej trupi, nuk shikoja dot. Kur vajtëm, komshiu tha: ‘Kjo është e djegur! Si ka mundësi, është në mes të oborrit’. Hapëm derën me këmbë. Djali ishte i shtrirë barkas, me këmbë dhe krahë hapur. Thashë ka vdekur. Nuk e dinim që edhe nëna ishte brenda e gjeti policia dhe zjarrfikësja.
Vajtëm dhe ngritëm vajzën, ishte një kuvertë atje jashtë dhe e mbështollëm. Asaj i binin flokët dhe kishte plagë nga djegiet. Ata ishin me autizëm vajza nuk fliste, as nuk ecte, ndërsa djali ecte por nuk fliste. Djali ishte i vdekur që në korridor, ndërsa vajza po qëndronte ulur. Nëna ishte brenda. Kishin vështirësi ekonomike, me dy të sëmurë në shtëpi kempi, 200 mijë lekë nuk u mjaftonin. I ndihmonim dhe i flisnim të ëmës, se ishin dy, një s’e mban dot, jo më dy të sëmurë. Ndihmohej, por me aq lekë sa merrnin, as për pampersa nuk u dilnin. Djalin e çonte në një qendër, ndërsa vajzën jo.
